Palusot 54

Pasensiya mga unedited ang apat na chapters…

Palusot 54

“Pare ano na naman kalokohan ito. Sabi ko naman sa inyo na wala ako sa mood makipag blind date.” sabi ni Richard sa mga kaibigan niya nangungulit sa loob ng opisina niya.

“Last na ito pare, promise.” sabi ni Wilmer na itinaas pa ang kanang kamay.

“Oo nga pare, pagbigyan mo na kami dito. Eh di pag-away mo talaga dito sa ka blind date mo. Di na kami makiki-alam sa lovelife mo.” sabi naman ni Francis.

“Talaga, di na kayo makiki-alam.”

“Yes..” sagot ng mga kaibigan niya.

“Ok, kelan ba yan at saan.”

“Sa October 12, sa ibar Arman. Pinasara namin anb bar para sa inyong dalawa ng ka date mo.”

“Wow, naiintriga naman ako diyan sa ka blind date ko na iyan at napaka special.”

“Special talaga. Malay mo maging gilfriend mo ang isang ito.”

“I doibt mga pare ko.”

“Pustahan tayo” sabi namin ni Bryan

“Magtigil na nga kayo diyan. Basta pare ha next week, October 12 it’s a date.”
sabi ulit ni Wilmer.

“Oo na. Unli lang pare ko?” sagot ni Richard.

“Diyan ka na nga aalis na kami.”

Pagka-alis n magkakaibigan ay kinuha ni Richard ang picture n Maya nasa table niya. “Yam, pasensiya ka na sa mga kaibigan natin ha. For sure it’s another boring night iyin blind date ko. Ang mga siraulo sa araw pa talaga ng anniv natin ako maisipan hanapan ng ka blind date.”

——–

Huminga ng malalim si Maya bago umalis ng bahay. This is it. Ano kaya ang magigng itsura niya pag nagkita kami ngayon. Wala siyang ka idea-idea na ami ang ka blind date niya.” natawa si Maya noon maalala ang usapan nila ni Wilmer

FLASHBACK

“Hello, Mer, I needyour help. Makikipagkita na ako kay Richard. Saan ba maganda kami mag usap?”

“Leave it to me. Kelan mo balak?”

“Sa anniversary namain sa Oct 12″

“Ok consider it done.”

“Huh? Ano gagawin mo?”

“Blind date at doon kayo mag uusap sa bagong bukas na bar ni Arman.”

“Blind date?”

“Oo atin siya susurpresahin. Di namin sasabihin na ikaw iyin ka blind date niya.”

“Hmmm, I like it…I mean I love it. Ikaw na bahala sa kanya ha.”

“Oo, at ikaw magpaganda na lang sa arawa na iyon.”

“Okay. Thanks. Tama ikaw ang tinawagan ko.”

END OF FLASHBACK

“Maya, nandito na tayo sa bar n Arman.” Sabi ni Jaja, na siya ang naghatid sa kanya dito.

“Friend kinakabahan ako. What if?”

“Ano ka ba, nandito kami lahat para suportahan ka.”

“Nasaan pala ang kambal?”

“Nasa daddy Arthur nila. Si Arthur na daw ang bahala magdala sa kanila dito sa bar.”

Napatango na lang si Maya at bumaba ng kotse.

Malamlam ang ilaw sa loob ng bar ni Arman. Nakita na agad ni Maya si Richard na naka upo sa isan upuan. Nakatalikod ito sa kanya. Kaya di nito alam na dumating na siya. Dahan dahan siya naglakad pa tungo dito.

“Hi I’m sorry I’m late.” sabi ni Maya sa likuran n Richard.

Nahigit ni Richard ang sarili, ang boses na iyin di siya pueden magkamali. “Boses iyon ni Maya. Pero imposible siya iyon ka date ko. Lasing na ata ako eh.” bulong ni Richard.

“Ehem…ehem…excuse. Sorry I’m late.” sabi ulit ni Maya na di umaalis sa likuran ni Richard.

Naplitan lumingon ni Richard at ganun na lang angpagka gimbal niya sa nakita niya. Pumikit muna siya at baka nag hahallucinate lan siya. Pero pag mulat niya, ang nakangiting ngunit puno nb agam-agam na mulha n Maya ang nasa harapan niya.

“YAM? Maya ikaw ba yan?”

“Ano sa palagay mo, aparisyon lang ako?” Sabay upo sa upuan nasa harapan ni Richard.

Si Richard tulala pa rin. Epic lang ang mukha, nganga.

“Richard, puede mo na isara yan bibig mo baga paskan yan ng insekto.”

Pinilig muna ulit ni Richard ang ulo at sinampal ang sarili. Noon nakadama siya ng saki mula sa sariling sampal. Doon lang siya natauhan.

“Maya, nagbali ka na. Salamat sa Diyos at dinini niya ang akin dasal sa wakas.” sabi ni Rochard habang binuhat nito si Maya at saka hinalikan sa mga labi nito. Na ginantihan din ni Maya ng maalab na halik.

“I’m sorry for being a coward. For running away from you. Sorry for hurtin you so much. I..”

Pinutol na ni Richard ang anuman sasabihin ni Maya, “Ssshhh, enough I don’t need any reason ang mahalaga ay nagbalik ka na muli sa akin.”

“You are forgiven sa ano man dahilan ng paglayo ng limang taon.”

Muling silang naghalikan dalawa at inakap ng mahigpit si Maya. “Kaya pala sabi ng mga kaibigan ko na ito na an huling pang-gugulo sa lovelife ko. Ayun pala ikaw ang ka blind date ko.”

“Oo, humingi kasi ang ng tulong sa kanila eh.”

“Kela ka dumating?”

“Ha eh?”

“Bakit?”

“Huag ka magagalit ha. Wala pa kasi ako lakas ng loob makipagkita sa yo. Kasi iniisip ko galit ka s akin. Kaya nag ipon muna ako ng lakas ng loob saka ako nakipagkita sa yo.”

“So kelan ka nga dumating.”

“Hmmm, last august pa.” sagot ni Maya nakatungo.

“What? August ka pa nandito and yet it tKe two months bago ka nakipagkita sa akin?” medyo napataas ang boses ni Richard.

“Sorry, kasi nga natatakot ako na baka galit ka sa akin.”

“Sila kelan nila nalaman nandito ka na?” tinutukoy ni Richard ang mga kaibigan nila.

“Matagal na, a month ago. Alam na nilang nandto ako.”

“So ako pala ang huling nakaka-alam nandito ka na.”

Tumango lang si Maya. Magsasalita sa ulit si Richard ng bigla may nagtattakbo dalawang bata…

“Mama…..mama…where here na po?”

“May anak ka na? Nag-asawa ka na? Sabi ni Richard sa malungkot na tono. At noon nakalapit na ang dalawang bata. Nakilala ni Richard ang mga ito.

“Kayo ni Arthur? Anak mo silang dalawa. Wow ang sakit naman nitong pagkikita natin. Sana di ka na lan nagpakita sa akin. Kung sasaktan mo ako muling.

“Baba? Nag-aaway po kayo ni Mama” tanong ni Nique

“No Niques, di lang alam na si Maya pala ang Mama ninyo at siya ang asawa ni Arhtur na daddy ninyo.”

“Baba, Di namain tunay na daddy si Daddy Arthur. Ninong po namin siya.”

“Eh sino ang daddy ninyo?” bigla bumundol ang kaba s dibdib ni Richard.

“Kayo po.”

Nagulat si Richard sa sinabi ni Dominic. Kaya napatingin siya kay Maya. Na nakangiti sa kanya.”

“Richard Lim, meet your twins Dominic Richie dela Rosa Lim and Dominique Ricci dela Rosa Lim.”

Doon na napaiyak si Richard at inakap silang tatlo. Napaiyak na rin si Maya.

“Mama, Baba, di kami makahinga.” sabi ni Dominic.

“Opps sorry kids, na missed lang namin ng sobra ang sa’t-isa.” sabi ni Richard.

“Meron pa pala ako sasabihin sa yo.”

“Ano iyon?”

“Hi! i’m Pinky Rose.” nakangiting sabi ni Maya.

“What?”

Palusot 53

Palusot 53

Congrats Maya, you now cancer free. You are a new you. Wala na traces ng kahit anong cancer sa katawan mo. At ang BC at RBC mo ay regular na ang count. They are back to normal even your platelets. Pero you still have to undergo the maintenance theraphy for a year.”

“Thank you Doc. Utang ko sa inyo ang bagong buhay ko.”

“No Maya, it’s my job. Ikaw ang may gawa niyan. Your being cooperative and positive views ang nagpagaling sa yo.”

“Still thank you pa rin po.”

“So uuwi ka na ba niyan sa atin sa Pilipinas?”

“Next year na lang po. Pag tapos na ang maintenance theraphy ko po.”

“Puede naman doon mo na tapusin ang theraphy mo eh. Kasi andun na din ako by that time.”

“Uuwi na kayo sa atin doc?”

“By the end of this year, babalik na ako sa atin sa St Luke’s at Makati Medical na ako mag cli-clinic.”

“Talaga doc. Sige po titingnan ko kung makaka uwi din kami ngayon taon ito sa Pilipinas.”

Nagpaalam na si Maya kay Doc. Liboro. Ang doctor niya sa loob ng apat na taon simula noon na diagnose siya may leukemia. Nag derecho muna si Maya sa simbahan para magpasalamat sa Maykapal.

Masaya siyang umuwi sa bahay nina Arthur. Alam na rin ng magulang ni Arthur na wala talagang silang relasyon kungdi magkaibigan lang talaga. Ngunit di pa rin nila nasasabi ang tunay na kasarian ni Arthur. Humahanap pa sila ng tamang pagkakataon.

Naglalaro sina Maya at ang kambal ng bigla dumating si Arthur.

“Hi, kamusta ang check up mo?”

Natahimik si Maya at lumungkot ang mukha.

“Hey, what’s wrong? Ano sabi ni Doc. Liboro?” tarantang sabi ni Arthur.

Nang bigla yumakap si Maya kay Arthur at hinalikan ito sa psingi. “Yuck Maya, ano ba?”

Napatawa naman ang dalawang bata sa nakita nila kulitan ng Mama at Daddy Arthur nila.

“Eto naman para halik lang eh, masaya lang ako kasi sabi ni Doc magaling na ako. As in magaling na magaling na. Kinuha at pinakita ni Maya ang result ng lab test niya kay Arthur.”

Pagkabasa ay nagtatalon din ito at di alintana na bumibigay na siya.

“Arthur ano ka ba, baka mahalata ka ng parents mo.”

“Ay oo nga pala. Masaya lang kasi ako friend sa yo. So it means, uuwi na tayo sa Pilipinas?”

“Pero….”

“Ah…ah…nangako ka sa akin na pagmagaling ka na uuwi na tayo.”

“Alam ko. Kaso natatakot baka kasi malaking banta pa rin si Tiffany sa akin, sa amin.”

“Wait lang ha. Dito ka lang, may kukunin lang ako sa kuarto ko.” Pag balik nito ay may dala na itong isang long brown envelope at inabot kay Maya.

“Ano ito?”

“Buksan mo para malaman mo kung ano ang laman.”

Ganun nga ang ginawa ni Maya. At ganun na lang ang pagkagulat niya sa nakita at nabasa niya.

“Totoo ba ito? Paano mo ito nalaman?”

“Yes, totoo ang nakasaad sa report na iyan. Credible ang kinuha kong private investigator. Tiffany is in the States at kasalukuyan nagpapagaling sa isang mental asylum.”

“Oh my God….natuluyan siyang nabaliw?”

“Not totally mentally ill, na trauma lang recently. After noon incident sa Cambodia, nag migrate ang family nila sa US. Doon na sila nanirahan. Humingi ng tawad ang mga magulang niya sakanya. Minahal na siya ng mga ito. Naging masaya sila, ngunit early this year, pinasok ng masaman loob ang bahay nila at pinatay sa harapan niya ang parents niya, saka siya ni rape.

“Oh my God. Kawawa naman pala ang nangyari sa kanya, nahuli na ba ang gumawa ng karumaldumal na krimen sa pamilya niya,?”

“Meron isang naka takas iyon rapist niya.”

“Sana mahuli na rin ang hayup na iyon. Kawawa naman s Tiffany.”

“Ngayon wala na banta sa buhay mo, uuwi ka na?”

“Yes na yes, miss ko na silang lahat kaya.”

“Ok next month uuwi na tayo. Tamang tapos na schooling ng kambal.”

“Sa Philippines na sila magcecelebrate ng 5th birthday nila.”

“With there dad.”

“Not yet, alam mo naman ang plano ko di ba?”

“Ok but dapat Christmas ok na kayo ng ama ng dalawang yan. Kung hindi pa..

“Kung hindi pa ay ano?”

“Aagawin ko siya sa yo.”

“Subukan mo lang ang kay Maya, kay Maya noh.”

“Oo na damot.”

——–

Present time…

“Maya…Maya gising anak nanaginip ka.”

Nagising naman si Maya. “Mama! Ang mga anak ko ho?”

“Ayun nasa ibaba at naiinip na sa yo. Aalis daw kayo today kaso di ka pa bumababa kaya pinuntahan na kita dito. Ano ba yan napanaginipan mo at umuungol ka at binanggit mo pa ang pangalan ni Tiffany.”

Napabuntong hininga si Maya saka sinagot ang ina. “Ma, napanaginipan ko si Richard. Meron aksidente nangyari sa mall ni Richard at andon kami ng mga bata. Nasa mcdo sila nang bigla nagkaroon ng kaguluhan kaya ayun dinala sa office ng may ari. Doon nagkta sila mag-aama. Tapos sinabi noon mga bata na si Richard ang ama nila. Nandoon na din ako, pagkakita ni Richard sa akin, inakap niya ako at no question ask. Kinuwento ko rin sa panaginip ko ang nangyari sa akin na sanhi ni Tiffany.” kuwento n Maya sa ina na umiiyak.

“Oo anak, eh bakit ka umiiyak?”

“Ma di ba kabaligtaran ang panaginip? What if galit pala sa akin si Richard. Lalo pa at ang tagal ko ana dito almost two months na pero never pa ako nakipagkita sa kanya.”

“Anak sa pusong umiibig at totoong nagmamahal, madaling magpatawad at umunawa. At sa pagkakakilala ko kay Richard, di makitid angutak niya at di bato ang puso niya para di ka patawarin at di maunawaan…”

“Ma, makikipagkita na ako sa kanya….ayoko na patagalin ang agay na ito. Kung ano man ang maging desisyon niya tatanggapin ko na lan po.”

“That’s good to know. Hala bilisan m na diyan at ini na iyon dalawa. Nangako ka sa kanila dadalhin sila sa Ocean Park.”

“Opo, ipapasyal ko sila,”

“Bilisan mo at naka pout na iyon dalawa.” sabi ng Mama, sabay labas ng kuarto ni Maya.

Palusot 52

Palusot 52

Naka schedule na ang 10 session chemotheraphy ni Maya na tatagal ng 7 months kasi every 21 days ito gagawin sa kanya. Naka schedule na rin siya sa isasagawang pagkuha ng stem cell sa katawan niya bago ang chemotheraphy session niya. Ifroforzen muna ito hangga puede na magpa transplant si Maya.

“Kinakabahan ka ba? Malapit na pag harvest ng stem cell sa yo at ang chemo?”

“No. I’m doing fine. Ngayon pa ba ako susuko. Ang dami dami kaya nagmamahal sa akin. At saka my kids needs me.”

“That’s the spirit.”

“Kaya lang….”

“Anong kaya lang….?”

“Pag nagpa chemo na ako, malulugas ang buhok gang makalbo ako. Ang pangit ko tiyak noon, payat, maputla at kalbo.”

“Ano ka ba, maganda ka pa rin kahit kalbo ka.”

“Hmmm, sinasabi mo lang yan para palakasin ang loob ko.”

“Of course not, at saka ano ang gnagawa ng mga wig noh. At aayusan kita promise.”

“Talaga?”

“Oo naman.”

“Arthur gusto ko sana kunan mo ako ng picture o video every chemo session ko at kunan mo ako lagi ng picture ha. Gusto ko may rememberance sa itsura habang may sakit ako. Malay mo mag publish ako ng video para sa mga ibang tao na may sakit ng tulad ng sakit ko. Gusto ko silang huag mawalan ng pag-asa.”

“Hmmm, maganda idea yan ah. Sige I will do that for you.”

“Thanks friendship.”

———–

Nagbukas ng email niya si Richard at nagulat na lang siya at may nakitang siyang isang email mula sa di niya kilalang tao. Napatawa na lang siya. Dahil alam niya na ang mga kaibigan na naman niya ang may kagagawan noon. Napailing na lang siya, kasi sa kahit anong paraan ay gagawin ng mga kaibigan niya para mapasaya- blind date, text mate, phone pal, pagpapakilala ng kung sino sino babae at ngayon naman ay sa pamamahitan ng e-mail.

Binuksan niya ang e-mail na nagmula sa isang Pinky Rose.

Hi!,

“My name is Pinky Rose can we be friends. Someone give me your e-mail address kaya eto nag e-mail ako sa yo. Hope ok lang sa yo. Don’t worry I’m single and 26 years old. How about you? Are you still single and available?”

Hope to hear from you soon.

Pinky.

Natawa si Richard sa email ni Pinky. Di niya maintindihan ang sarili niya dahil napangiti siya sa simpleng email na iyon, At eto sinasagot niya…..

Hi Pinky,

“It’s ok with me. Sanay na ako i-set up ng mga friends ko. Kaya no problem. Di ako naniniwala na single ka sa age mo. By the way, I’m 29 years old incase di nabanggit ng kaibigan ko, nagbigay sa yo ng email add ko. Paano ka ba sasabihin sa yo ito, na di kita maooffend. I’m just being honest yes I’m single pero di ko alam kung available pa talaga ako…..”

Richard.

Saka pinindot ni Richard ang send button. Hindi alam ni Richard pero may kakaibang dating sa kanya si Pinky. At di nagtagal muli nag pop ang iphone niya for new mail.

From Pinky…

“Ows talaga? Bakit di mo alam? Curious lang ako di ako tsismosa ha.”

Pinky.

From Richard…

“Hahaha….well, I have gf pero nawala siya almost a year ago na. Di ko alam kung nasaan siya.”

Richard.

Send.

From Pinky

Wow ang faithful mo naman palang boyfriend. Nakakainggit ang gf mo. Iyon bf ko nahuli ko may kasamang ibang babae kaya hiniwalayan ko. Di mo hinanap ang girlfriend mo?”

Pinky.

From Richard

Hinanap ko siya sa buong Pilpinas at sa Amerika. Kaso di ko pa rin siya nakita. Alam mo ba na kaya ako iniwan ng gf ko kasi nahuli din niya ako. Pero set up lang naman iyon sa akin. Di talaga ako nagtaksil sa kanya. Mahal na mahal ko kaya ang gf ko.

Richard.

From Pinky,

Baka pumasok sa kumbento at nag madre na, baka nasa Rome. Well sana magkalinawan kayo. Hey til next time ha. Got to go.

Pinky.

———

“Maya, matagal ka pa ba?” tanong ni Arthur ng puntahan niya si Maya sa kuarto nito.

“Nope I’m ready na. Halika na.”

“Ano ba yan ginagawa mo at natagal ka?”

“Ah nagsulat lang ako ng ilan thoughts about my upcoming chemo. Di ba nga balak ko mag publish ng video.”

“Ah…let’s go. Baka malate tayo.”

——-

Nagpatuloy ang buhay nina Maya at Richard na magkalayo sa mahabang panahon. Patuloy ang gamutan kay Maya samantala si Richard naman ay patuloy sa kanya buhay.

“Pare naninibago ako sa iyo ngayon. Mukhang inspired ka lagi at masaya.” sabi ni Wilmer nag magkita sila magkakaibigan sa kasal nina Ochel at Jaja.

“Oo nga. In love ka ba ulet ano.” sabi naman ni Eufrey.

“Siguro in love na yan doon kay Pinky, iyon ka email niya.” sabi naman ni Francis.

“Pare bakit ba ayaw mong ipakita ang itsura ni Pinky sa amin. Di naman namin siya aagawin sa yo. We are taken na.” sabi naman ni Arman.

“Wala na si Maya sa puso mo?” tanong ni Dan.

“Mga sira hindi noh, siya pa rin ang nasa puso ko. Sabihin na lang natin na masaya lang ako ka chat si Pinky. Nakaka-aliw lang mga sinasabi niya. Alam niya ang existence ni Maya sa buhay ko.”

“Sa tanong mo Arman, Kunwari pa kayo na hindi ninyo kilala si Pinky Rose eh kayo lang naman itong mahilig akong I-set up sa mga nakalipas na taon na wala si Maya.”

Nagkatinginan an magkakaibigan dahil wala silang alam sa sinasabing ni Richard.

“Ikaw ba may love may alam sa sinasabi ni Richard?” tanong ni Jaja kay Ochel

“Wa-wala ako alam doon. Alam mo naman di ako nakikialam sa lovelife ng hilaw na pinsan ko iyon. Kasi alam ko si Maya pa rin mahal niya.”

“Eh ikaw di mo na ba mahal ang kaibigan ko MIA?”

Tiningnan muna ni Ochel si Jaja at hinalikan sa lips bago nagsalita. “Kulang pa ba ang ibigay ko ang puso at pangalan ko sa yo para lang patunayan kung gaano kita kamahal ha Mrs. Ochel Lopez.”

“Biro lang naman, gusto lang kita patawanin kasi kanina ka pa seryoso diyan eh,”

“Well, nagtataka lang kasi ako kung anong meron si Pinky at nakuha niya ang atensyon ni Richard.”

“Oo nga eh. Pero ok na rin iyon. At least sumaya naman yan kaibigan natin yan.”

“Sabagay. Tara sali tayo sa kaguluhan nila.” yaya ni Ochel sa asawa.

“Pare ano bang itsura niyan si Pinky Rose di ko kasi siya kilala eh.” sabi ni Ochel na nakisalai na sa usapan.

“Sa totoo lang wala siyang pinakikitang litrato sa akin sa loob ng apat na taon magka chat kami.”

“Eh ikaw ba nagbigay na sa kanya ng picture mo?” tanong naman ni Bham.

Napakamot si Richard sa ulo sabay sabing “Hindi rin.”

“Naman” hindi ka rin iyon magbibigay di ka pala nagpadala ng litrato eh.”sabi ulit ni Bham.

“Tara group picture tayo tapos padala mo sa kanya. Sabihin mo hanapin niya kung alin ka sa picture. Base sa discription binigay mo sa kanya.”

Sabay sabay na sumang-ayon ang iba pa nilang magkakaibigan. Naggroup picture sila magkakaibigan lalaki. Nasa ganun silang kasiyahan ng bigla tumunog ang celphone ni Richard. Kinuha niya ito at napa ngiti.

“May e-mail ulit siya. Bilisan na natin ang picture taking para ma-open ko na ang e-mail ko.”

“Excited lang? Di makapaghintay?” sabi ni Michelle kay Richard. Na ikinatawa ng lahat.

——–

Napatawa si Pinky Rose noon nagbukas ng e-mail at nakita. Iya meron attachment na picture si Richard. Pinahuhulaan sakanya kung alin siya doon. Base sa ibinigay nitong description ng itsura niya.

Hi,

Anong meron at group picture pa ang pinadala mo. At anong okasyon at lahat kayo ay naka formal na kasoutan? Anyway, kungbpagbabasehan ko anb sinabi mong itsura mo, ikaw iyon nasa may right side na may katabing guapo rin. Noon unang akala ko ikaw iyon eh. Hawig siya ni Akihiro Sato…ang ultimate crush ko.

Wala ako maginong picture eh. Puro funny face ang picture ko. Di kasi ako mahilig magpa picture. Di bale I will meet you na lang in the coming months. Busy lang kasi ak ngayon eh. Pero don’t worry EB tayo.

Pinky.

Kasalukuyan naman papaalis na si Richard n opisina niya noon tumung ang iphone niya. Meron email si Pinky. Binuksan muna niya ito para basahin.

Minsan ay nalilito na rin siya sa sarili niya. Kasi bukod tanging si Pinky lang ang nagpapa excite sa kanya. Bagay na kay Maya lang niya nararamdaman before. Meron pagkakataon na parag si Maya ang ka chat niya sa email at di si Pinky. Meron mga bagay na magkapareho sila.

Tulad ngayon pagkabasa niya sa email ni Pinky. Di niya maiwasan na di masaktan. Kasi mas una nito napansin si Ochel kesa kanya. Napagkamaan pa siya iyon. Naisip na naman niya si Maya na unang minahal si Ochel.

“Paranoid na ata ako, bakit ko ba ikinokompara si Pinky kay Maya, magkaiba silang dalawa. Si Maya nawawala, si Pinky nasa Cebu lang at inaasikaso ang family business nila. Magkaibang tao sila, Erase. Erase. “bulong ni Richard sa sarili saka lumabas ng opisina.

Palusot 51

Palusot 51

“Hi Papa Jesus….hindi ako galit sa yo. Kasi alam ko na na di mo naman bibigay itong sakit na ito kung di ko kaya di ba? At alam ko rin na tutulungan mo ako gumaling sa sakit kong ito. Isa lamang itong pagsubok mo sa akin di ba? Promise ko sa yo, I will do everything para gumaling ako. Ayoko kaya iwan ang kambal ko sa isang malupit na stepmother if ever. Baka maging princess Sarah at Prinsipe Cedy pa ang peg ng kambal ko. Basta Papa Jesus, huag mo ako papabayaan ha.”

“At saka sorry din po sa mga kasalanan nagawa ko sa inyo. Sorry din po kasi wala po akong balak ipaalam sa parents ko ang tunay ko kalagayan kahit sa ama ng kambal ko. Meron naman po ako valid reason eh. Please Papa Jesus, pumayag ka ha.”

Umusal pa ng ilan panalangin si Maya bago nito niyaya si Arthur na umalis na sila. Nasa loob na sila ng sasakyan ng kinuha ni Arthur ang celphone niya.

“Sino ang tatawagan mo?

“Sina tita at tito?”

“What? Bakit mo sila tatawagan?”

“Para ipa-alam ang kalagayan mo. They have to know.”

“Hindi. Di nila dapat malaman ang tunay ko kalagayan.”

“Pero…Maya. Pamilya mo sila. They need to know.”

“No, ayoko na silang mag-isip at mag-alala. “

“Bakit sa ginagawa mo ba ngayon paglayo sa kanila. Di mo sila pinag-aalala?”

Di naka imik si Maya sa sinabi ni Arthur. Kaya nagpatuloy si Arthur.

“Ok, kung ayaw mo ipaalam sa parents mo, kay Richard ko na lang ipapaalam. Remember binigyan mo ako ng number niya.”

Humarap si Maya kay Arthur. “Ok fine! Do it. Do what you want to do. Pero hindi ako mapapagamot. Hahayaan ko na lang itong sakit ko hangga mamatay ako.” hamon n Maya kay Arthur.

“Bakit ba ang tigas ng ulo mo. Bakit ba ayaw mo ipaalam sa kanila. Makakatulong sila sa yo emotionally, friend.”

“No, kakayanin ko ito mag-isa. Nandiyan ka naman eh. Di ba di mo ako papabayaan. Gusto ko pag bumalik ako o nagpakita sa kanila. Ayos na ako. Magaling na ako. Para di na sila mag-alala.”

“As for Richard, ayoko malaman niya. Kasi ayoko kaawaan lang niya ako.”

“Paano mo naman nasabi kakaawaan ka ni Richard. Mahal ka niya. Kaya I’m sure di awa ang mararamdaman niya pagnagkita kayo.”

“Ayoko pa rin. Kasi ayoko naman masaktan siya…kung saka-sakali di maging matagumpay ang papagamot ko. At least now, kahit papaano sanay na siya wala ako sa tabi niya, di na siya mahihirapan mag adjust kapag….”

“Don’t say that….di yan mangyayari. Gagaling ka.”

“Oo naman gagaling ako. Kakampi ko kaya si Papa Jesus.”

———–

Fort Bonifacio Global City, Philippines.

Sa isang exclusive bar magkakasama ang magkakaibigan.

“Pare it’s been almost a year na wala tayong balita kay Maya. Wala ka pa rin bang balak mag date ng ibang girls. It’s time to moved on.” sabi ni Wilmer kay Richard.

“Sana nga ganun lang kadali eh. I love Maya so much. Tulad ng sabi ni Ochel baka bigla magpakita si Maya. At saka, mahirap turuan ang puso.”

“Sige pare pagbibigyan ka pa rin namin pero kapag umabot pa ng dalawang taon at walang Maya na nagpakita. You should start dating again. It’s time na you open your heart again. Huag ka martir, sayang ang kaguwapuhan mo.” sabi naman ni Arman dito.

Di na lang sumagot si Richard, tahimik na lang ito sinimsim ang ini-inom na alak.

“Pasensiya na kayo mga pare ko. Pero di ko talaga kaya eh.”

“Puwes kayanin mo. Ano ka bakla?” Siguro di ganun katindi ang pagmamahal ni Maya sa yo. Kaya nagawa niya tiisin ka at di na magpakita sa yo.” Sabi naman ni Floyd.

Magsasalita sana si Richard para sagutin ang sinabi ni Floyd. Ngunit bigla inagaw ng pansin ang grupo nila ng bigla tumugtog ang guest band ng bar at nagsimula na kumanta ng female lead vocalist nila ka duet ang lead guitarist ng banda ng…..

Right from the start
You were a thief
You stole my heart
And I your willing victim
I let you see the parts of me
That weren’t all that pretty
And with every touch you fixed them

Napa smirked si Richard. Kasi parang patama sa kanya ang kanta. Tulad ng sabi sa kanta. Nabihag na agad ni Maya ang puso.

Now you’ve been talking in your sleep, oh, oh
Things you never say to me, oh, oh
Tell me that you’ve had enough
Of our love, our love

Pero dahil lang sa isang maling akala nawala na ito sa kanya.

Just give me a reason
Just a little bit’s enough
Just a second we’re not broken just bent
And we can learn to love again
It’s in the stars
It’s been written in the scars on our hearts
We’re not broken just bent
And we can learn to love again

Ni hindi siya binigyan ng pagkakataon na magpaliwanag. Nawala ito parang bula. Hindi niya alam ang rason ng pagkawala nito. Hangga ngayon ay umaasam pa din siya na magkikita silang dalawa. Na meron itong magandang paliwanag sa kanya.

Nagulat si Richard ng bigla ito tinapik sa balikat ni Eufrey…”Pare pakinggan mo iyon kanta parang patata sa yo.”

I’m sorry I don’t understand
Where all of this is coming from
I thought that we were fine
(Oh, we had everything)
Your head is running wild again
My dear we still have everythin’
And it’s all in your mind
(Yeah, but this is happenin’)

Napatawa si Richard sa sinabi ng kaibigan. Di na lang niya ito sinagot at pinagpatuloy ang pag-inom ng alak. “Maya ano ba ang nangyari sa atin. Akala ko ok tayo. Nagkaintindihan na tayo about Tiffany pero…..”

You’ve been havin’ real bad dreams, oh, oh
You used to lie so close to me, oh, oh
There’s nothing more than empty sheets
Between our love, our love
Oh, our love, our love

“Yeah lagi kang laman ng panaginip ko. Sa loob ng isang taon na pagkawalay natin lagi ka nasa panaginip,ko. Di ka nawawala. Maya bumalik ka na sa buhay ko. Miss na miss na kita.”

Just give me a reason
Just a little bit’s enough
Just a second we’re not broken just bent
And we can learn to love again
I never stopped
You’re still written in the scars on my heart
You’re not broken just bent
And we can learn to love again

“Bumalik ka lang sa akin. Muli kitang tatanggapin no question asked. Ganyan kita kamahal. Ikaw ang buhay ko.”

Oh, tear ducts and rust
I’ll fix it for us
We’re collecting dust
But our love’s enough
You’re holding it in
You’re pouring a drink
No nothing is as bad as it seems
We’ll come clean

“Kung ano man gusot ang nagyari sa atin dalawa. Aayusin ko. Lalong-lalo na iyin kay Tiffany. Hahanapin ko siya para iharap sa yo at siya mismo ang umamin na kagagawan niyang lahat ng ito. Hahanapin ko siya para lang mapanatag na pag iisip mo na kahit kelan hindi ko minahal si Tiffany.”

Just give me a reason
Just a little bit’s enough
Just a second we’re not broken just bent
And we can learn to love again
It’s in the stars
It’s been written in the scars on our hearts
That we’re not broken just bent
And we can learn to love again

May naramdaman siyang mainit na likodo sa mukha niya. Di niya napansin na umiiyak na pala siya. Mabuti na lang at medyo madilim sa lugar nila at di siya napansin ng mga kaibigan niya. Dali-dali niyang pinunasan ang luha dumaloy sa mukha niya. Sabihin na para siyang balkla dahil umiiyak siya. Pero pagdating kay Maya di niya talaga mapigilan ang di umiyak.”

Just give me a reason
Just a little bit’s enough
Just a second we’re not broken just bent
And we can learn to love again
It’s in the stars
It’s been written in the scars on our hearts
That we’re not broken just bent
And we can learn to love again

Lingid sa kaalaman ni Richard, kanina pa siya pinagmamasdan ni Ochel. Naaawa na si Ochel kay Richard. Lalapitan na sana ni Ochel si Richard para damayan ito. Nang bigla mag ring ang celphone nito. Sinagot muna niya ito at napakunot siya……at dali-dali lumabas ng bar.

Oh, we can learn to love again
Oh, we can learn to love again
Oh, oh, that we’re not broken just bent
And we can learn to love again

“Maya….Maya….mahal na mahal kita. Bumalik ka na. Hindinko kaya mag mahal ng iba. Ikaw lang.” Sabay inom sa alak.

———

“Anak kamusta may resulta na ba ang mga test ni Maya?” tanong ng ina ni Arthur.

Humalik muna sina Maya at Arthur sa ina saka sumagot.

“Opo and it’s not good.” sagot ni Arthur.

“Tita, I have an Acute Lymphoblastic Leukemia.”

“Oh my God. Ano sabi ng doctor?”

“She needs to undergo chemotheraphy at bone marrow transplant or stem cell transplant para tuluyan na siyang gumaling.” sabi muli ni Arthur.

“So kelan ang unang chemotheraphy niya? At bone marrow transplant niya or stem cell may schedule na ba? Di dapat yan pinatatagal, dapat agad malunasan yan sakit mo iha.”

“Tita, titingnan ko muna po kung magkano pa ang savings ko. Di ko kasi alam kung paano ko makaka-access sa account ko na di makarating sa parwnts ko. Baka kasi nag advise sila sa bangko na in case na kumontak ako sa kanila ay tawagan sila. Ayoko ho kasi malaman niya ang kalagayan ko eh.”

“Ano ka ba, huag mong intindihin ang gastos. Para ano at nandito kami.”

“Pero tita ang laki na po ng utang ko sa inyo. Noon nanganak ako, noon na operahan ako sa ulo. Lahat po kayo ang gumastos, nahihiya na po ako sa inyo.”

“Maya, ang pera madaling kitain, madaling palitan. Ang buhay ng tao di mo na iyon mapapalitan. Sa kalagayan mo ngayon dapat magpagamot ka na agad para di na lumala yan leukemia mo. Maya, kailangan ka ng mga anak mo. Maliliit pa sila para mawalan ng ina.” naiiyak na sabi ng ina ni Arthur.

“Tita, huag na po kayo umiyak. Baka mapaano pa kayo niyan eh. Sige po papayag ako na kayo ang gumastos sa pagpapagamot ko ngayon hangga gumaling ako. Pero pangako ninyo sa akin, payag kayo babayaran ko kayo pagdating ng panahon kapag kaya ko na kumita ng pera o pagnakuha ko ang trust fund ko nasa Pilipinas.”

“Sige payag ako, basta pangako mo rin sa akin na magpapagaling ka at hindi magpipilit magtrabaho hangga di pa puede o walang doctor’s advice.”

“Deal tita…payag po ako.”

Natuwa naman si Arthur sa naging sagot ni Maya sa ina nito.

Kinabukasan ay muli silang nagtungo sa ospital kasama ang magulang ni Arthur. Gusto nilang malaman kung ano ang dapat gawin ni Maya at nila sa sakit nito. Sinabihan na rin nila ang doctor na dapat ma i-schedule agad ang chemotheraphy at transplant ni Maya.

Kaya noon araw din iyon ay muling pinasok si Maya para sumailalim sa mga physical exam and other test bago isagawa ang chemotheraphy at pagkuha ng stem cell sa katawan niya bago ang chemo niya.

——–

Philippines

“Pare biglaan ata yan pag alis mo.” tanong ni Richard kay Ochel habang nasa airport sila at hinahatid ito.

“Oo eh, kailangan daw kasi ako sa isa ko company doon na nagka problema. Kayo muna bahala dito sa girlfriend ko ha.” sabay halik sa noo ni Jaja. “I’ll be back very soon. Aalamin ko lang ang problema at pag ayos na nandito na ako ulit.” sabi nito kay Jaja na di mapigilan ang pag-iyak.

“Ingat ka doon ha, baka mamaya makakita ka lang ng maganda babae doon at kalimutan mo na ako.”

“Of course not….yan tinatawag na ang flight ko. Kayo ba bahala sa love ko ha.” saka nito binigyan ng malalim na halik sa labi si Jaja.

“Tama na yan , meron naiinggit dito.” biro ni Arman.

Sinamaan naman ng tingin ni Richard si Arman. Nagkatawanan lang silang lahat.

Papalayo na si Ochel ng muli itong tumingin sa mga kaibigan at kumaway.

Palusot 50

Palusot 50

Isang Linggo bago ang birthday party ng mga kambal. Abala na sina Maya at Arthur sa pamimili kung ano ang ilalagay sa loot bag at prizes sa mga parlor games.

“Parang kelan lang buntis pa lang ako. Ngayon eto isang taon na ang kambal.”

“Oo nga eh. Wala ka pa rin bang balak ipaalam kung nasaan ka?”

“Bakit nagsasawa ka na sa pagtulong sa amin?”

“Alam mong hindi yan ang dahilan ko Maya. Ayoko lang lumaki ang mga inaanak ko na walang kinikilalang ama.”

“Nandiyan ka naman eh.”

Tinaasan ni Arthur ng kilay si Maya sabay tingin sa paligid saka nagsalita. “Hindi ako daddy, mommy puede pa.”

“Baliw ka talaga.”

“Pero honestly speaking Maya….”

“Natatakot pa rin ako kay Tiffany. What if, ituloy pa rin niya iyon banta niya sa akin at sa pamilya namin ni Richard. Di kakayanin ng konsensiya ko iyon.”

“Si Tiffany nga lang ba o takot ka pa rin harapin ang galit ni Richard. Kung galit nga ito sa yo.”

“Well…”

“Maya, you have to face the consequences of life.”

“Ok fine…this December uuwi kami.”

“Bakit December pa, puede mo naman sila imbitahin sa kaarawan ng kambal eh.”

“No…December na lang para Christmas.”

“Ok sinabi mo eh.”

“Samahan mo ako ha…”

“Sabi ko nga. Pero girl, may sakit ka na naman ba?”

“Ha? Wala naman. Bakit?”

“Kasi parang ang putla putla mo eh.”

“Wala naman akong kakaibang nararamdaman sa katawan except na madali ako mapagod ngayon at sumasakit ang joints ko.”

“Sign of old age na yan. Rayuma lalo na at tag lamig na naman dito sa Switzerland. Hahaha.”

“Ag ganun? Nasaan ba sina tito at tita para ma chika nga sila about sa unica iha nila.”

“Go ahead, one phone away lang at malalaman na nila kung nasaan ka.”

“Ewan ko sa yo.”

“Pero girl maputla ka nga. Para wala ka ng dugo.”

“Sira di ba noon pa naman anemic na ako. Tapos medyo laging late na ang tulog ko this past few days. Don’t worry iinom na lang ako ng vitamins with iron.”

“But I insist magpa check up ka pa din.”

Tumango na lang si Maya para matapos na ang usapan nila.

———–

Masaya ang naging birthday celebration ng kambal. Tuwang tuwa ang mga ito sa dami ng games at gift na natanggap ng mga ito. Kaya ayun after the party plakda sa pagod kaya nakatulog na agad.

Busy naman sina Maya at Richard sa paglilgpit ng mga kalat sa malawak na garden ng bahay nila kung saan ginawa ang birthday party ng kambal. Nang bigla….

Anong nangyari sa yo?”

“Medyo nahilo lang ako.”

“Mabuti pa magpahinga ka na at baka napagod ka dahil sa party ng kambal. Namumutla ka na nga eh.”

“Tapusin ko lang itong inaayos ko.”

“Ako na, kami na ang bahala dito. Sige na pumasok ka at magpahinga ka na.” Lumapit si Arthur sa kanya para alalayan siya papasok ng bahay.

“My God Maya, ang init mo. Ang taas ng lagnat mo.” hawak pa rin ito ni Arthur papasok ng bahay. Ngunit bago pa naman sila makapasok ng bahay ay nahimatay na ito.

“Mayaaaaa” sigaw ni Arthur. Mabuti na lang at andun pa iyon iba nilang kaibigan.

“Carlo please help me. Dalhin natin si Maya sa hospital.”

“Bakit anong nangyari?”

“Bigla na lang siyang yynahimatay at ang taas ng lagnat niya.

“What? Sige ilalabas ko na ang kotse.”

“Shit ano ito bakit may pasa si Maya. Saan niya ito nakuha.”

——-

“Nurse it’s emergency. The patient is burning with fever and she lost consicoiusness.”

Inilagay agad si Maya sa stretcher papuntang ER.

“Miss if Doc Raul Fores is still around kindly page him. Maya was her patient.” sabi ni Arthur sa receptionist.

“Paging Doctor Raul Fores. Please proceed to emergency room right now.”

Di nagtagal ay dumating si Doctor Fores. “Arthur bakit anong nangyari kay Maya?”

“Doc bigla na lang po siya nahimatay at ang taas ng lagnat niya. Tapos ang putla putla pa po niya.”

Bumaling si Doc Fores sa nurse.

“Doc, the patient is burning with fever, loss consiciousness, very pale and has bruise on her right arm.”

“What’s her vital signs?” tanong nito sa nurse habang ini-examine si Maya.

“Doc her bp and pulse rate is pallable.”

“What? Prepare to get complete blood test and samples from her. Get her blood type and prepare for an immediate blood transfussion. Then please page Doctor Liboro to go to my office immediately.”

“Yes doc.”

“Arthur ikuha mo muna si Maya ng private room para komportable siya habang sinasalinan ng dugo. Then puntahan mo ako sa office ko. We need to talk together with Doc. Liboro. We will wait for you.”

“Yes doc. And thank you so much.”

Pagkatapos maikuha ng room si Maya at maiayos ito para sa blood transfusion. Iniwan muna niya ito kay Carlo. Mamaya lang ay dadating na ang Papa niya. Pumunta na siya sa office ni Doc. Raul.

Tok….tok….tok…

“Came in….”

“Good evening doc.”

“Arthur, halika dito pasok, have a sit.

“Thank you po.”

“Arthur this is Doc. Liboro. Doc this is Arthur.”

“Hello po / Hello too.” sabi nina Arthur at Doc. Liboro sa isa’t-isa.

“Arthur, pinapunta ko dito si Doc Liboro. Kasi mas maipapaliwanag niya sa yo ang lagay ni Maya.”

“Bakit ho may iba na naman bang sakit si Maya.”

“May history ba siya sa pagiging anemic?

“Yes doc, anemic na po si Maya noon pa. Ang alam ko meron ho siya dating iniinom kapag bumababa ang dugo niya.”

“I see. Kapag lumabas na ang result ng complete blood test ni Maya. Si Doc Liboro na ang bahala mag explain sa iyo, kung ano man ang resulta ng test. Doctor Liboro here is an oncologist.”

Nag usap pa silang tatlo habang hinihintay ang blood test result ni Maya. Di naman sila matagal na naghintay at tulad ng inaasahan, tama ang hula ni Doctor Fores.

“Arthur, eto ang resulta ng blood test ni Maya. Tama ang findings ko, kaya pinapunta ko dito si Dr. Liboro.”

“According dito sa result ng blood test ni Maya, masyado mababa ang RBC niya compare sa WBC niya. Meron bang nasasabi sa yo si Maya before.” Sabi ni Dr. Liboro.

“Ano ho ang ibig ninyo sabihin doc.?”

“Kung meron siya nasabi sa yo kung may masakit sa kanya.”

“Recently doc, sabi niya madali siya mapagod at nanakit ang mga joints niya. Nagbiro pa nga ako sa kanya, na matanda na siya at kaya nakakaramdam na siya ng rayuma.”

Napatango lang si Dr. Liboro. How about bruises and nose bleeding?”

“Yes bruises yes I saw some sa kanya like kanina meron siya sa kanan braso niya. Pero sabi niya normal lang daw iyon kapag malapit na ang period niya. No I haven’t seen her bleeding. Bakit doc ano po bang sakit ni Maya?”

“Sa ngayon di pa ako puedeng mag bigay ng conclusion kung ano talaga sakit niya. Maybe anemic lang talaga siya. Kaya para maksigurado tayo ay magsasagawa pa ako ng iba pang test sa kanya.

——–

Nagising si Maya sa hindi pamilyar na kuarto. Kulay ube ang kuarto niya at ngayon ay nasa isang puting silid siya.

“Nasaan ako?” Tanong ni Maya, sinubukan niya bumangon ngunit nanghihina pa rin ang pakiramdam niya.

“Hello gising ka na pala friend. Huag ka muna gumalaw. Nandito ka ngayon sa hospital. Remember nahimatay ka kagabi.”

“Ano sabi ng doctor? Nahihilo pa rin ako. Puede na ba ako umuwi?”

“I’m afraid girl , di ka pa puede umuwi. Kailangan mo pang sumailalim sa ibang pang test. Kagabi kasi sa sobrang baba ng dugo mo ay sinalinan ka ng dugo. Hindi ka nila papauwiin hangga’t di ka nagiging okay talaga. May lagnat ka pa ba?” sabay hipo sa noo nito.

“Pero….”

“May lagnat ka pa di ka rin papayagan maka uwi niyan. Aside na you will undergo some more test.”

“Anong test?”

“Ewan ko kay Dr. Liboro. Siya kaya ang maysabi noon eh.”

“Dr. Liboto? Asan si Dr. Fores?”

“Si Dr. Fores doctor ng utak si Dr. Liboro doctor ng dugo.”

“Dugo…?”

“Oo di ba nga anemic ka. So isang espeyalista sa dugo ang kailangan mo at di ang mga katulad n Dr. Fores na utak ang speciality niya.”

Napatango na lang si Maya. Kasi nanghihina pa rin ang pakiramdam niya.

“Good morning. Kamusta na pakiramdam mo Maya? Can I call you Maya?”

“Good morning doc.” sabay na sabi nina Maya at Arthur.

“Yes Doc. You can call me Maya and I’m a little bit tired even though I just wake up.”

Tiningnan ni Dr. Liboro si Maya.

“May lagnat ka pa. Magpahinga muna. Then later kapag ok na pakiramdam mo. You will undergo some more test. Pag nawala na yan fever mo saka ka na umuwi.”

Tumango na lang si Maya. Nagpaalam muna din si Arhtur na uuwi para kumuha ng ilan gamit niya.

Bago umuwi dumaan muna si Arthur sa clinic ni Dr. Liboro.

“Hello Arthur, pasok…”

“Doc. Ano ho ba talaga ang sakit ni Maya. At kailangan pa niya mag undergo ng series of test.”

Napabuntonghininga si Dr. Liboro. “Arthur I’m afraid your friend has a leukemia. The signs and symptoms are present in her body. Kaya nga para makasigurado tayo, I want her to undergo some more test. Kasi baka mamaya meron ibang organ na na apektuhan.”

“So ano ano pong test pa ang gagawin kay Maya.”

“As of now meron pang limang test ang dapat isagawa sa kanya. Kasi sa ngayon iyon blood test pa lang ang nagagawa sa kanya.”

“So ano po iyong apat na test pa?”

“Bone-marrow aspiration and biopsy. And I”m telling you masakit ang procedure na ito. Kaya sana pag ginawa namin ito nasa tabi ka ni Maya. Kahit pa may general anesthesia. Ramdam pa rin ng oasyente ang sakit kapag insert na iyong needle sa gulugod niya.”

“Kailangan po ba iyon doc?”

“Yes, para malaman natin ang mga abnormal cells niya. Then she have to undergo some X-ray, CT Scan, MRI and ultrasound, para naman malaman natin kung may enlargement sa kanyang liver or lungs. Minsan kasi iyon iyon ng mass ng leukemia cells ay na chest kaya nahihirapan huminga ang pasyente may leukemia dahil di masyado maka circulate ang daloy ng dugo.”

Napatango na lang si Arthur.

“Then we have the Lumbar Puncture or Spinal tap, gamma needle naman ito na ating ipapasaok sa lower spine to collect the Cerebrospinal Fluid (CSF) sample.

“Eh doc ano po ba iyon CSF? Pasensiya na po kayo wala ako masyadong alam sa mga medical term eh.”

“It’s alright, ang CSF para siyang delivery man. Kasi siya iyon nagdedeliver ng nutrients sa ating utak at spinal cord or better known as the CNS or central nervous system. Isa siyang malinis at colorless liquid.

“Kailangan rin po iyon gawin kay Maya?”

“Yes. Kasi para ma detect natin kung meron suspected diseases or conditions sa CNS ng pasyente. Specially sa case ni Maya na sumailalim na sa isang brain surgery before. Sa case niya ngayon , masyado mabilis dumami ang white blood cells. Kaya sa pamamgitan ng pagkuha ng samples ng CSF maanalyze natin ang WBC count niya, glucose levels, protein and bacteria.

“Masakit din po ba iyon tulad ng bine marrow?”

“No, di ito masakit like sa bone marrow procedure. Maliit na needle lang ang ipapasok sa may lower spinal cord mo. Sandali lang ito usually 5 minutes tapos na ito. And the result will be available after 45 to 60 minutes.”

“So iyon dalawa pong natitirang test.?”

“Ah dito iyon blood samples na lang ni Maya ang i-aanalyze. Ang Flow cytometry test… After ko ma-analyze ang properties ng cancer cell ni Maya. Malalaman ko na ang kung anong type ng leukemia ang tumama sa kanya. Mahalaga ito kasi dito natin malalaman kung anong treatment ang ibibigay natin sa kanya.

“And the last?”

“It’s the Chromosomal test. DNS analization lang ito ng dugo at bone marrow ni Maya kung magkakaroon ng specific genetic changes ng isang pasyente may leukemia. Like cytometry test mahalaga din ito para sa treatment na ibibigay sa pasyente.

Napatango na lang si Arthur. “Sige Doc, aalis lang po ako sandali at babalik agad. At pag ok na si Maya maybe we can proceed sa mga test na gagawin sa kanya. The sooner the better. Ayoko na ho mahirapan pa si Maya at mag-alala pa. Maraming salamat po.”

“Don’t worry bata si Maya, in God’s will she will survive. Let’s just all pray for her.”

Tumango lang ulit si Arthur at lumabas na ng clinic nito.
———

Dalawang araw pa ang inilagi ni Maya sa hospital. Lumabas na rin ang resulta ng mga lab test na ginawa kay Maya. Papauwi na sila ay pareho silang tahimik sa sasakyan.

“Arthur daan muna tayo ng simbahan ha.”

“Sure….”

Muling nabalot ng katahimikan ang sasakyan. Muling naalala ni Maya ang sinabi ni Dr. Liboro sa kanila ni Arthur.

FLASHBACK

Muling dinalaw ni Dr. Liboro si Maya sa kuarto nito at tiningnan ito. “Good wala ka na ng fever. Puede ka na ma discharge bukas.”

“Talaga Doc.? Miss ko na ang kambal ko.”

“Doc. Meron na po bang resulta ang lab test ni Maya na ginawa kanina?” tanong naman ni Arthur.

Naging seryoso ang mukha ni Dr. Liboro. “Oo, kaya nga ako nagpunta dito. Gusto kitang makausap about it.”

“Sige po. Maya, maiwan ka muna dito ha.”

“No, gusto ko rin malaman kung ano ang sakit ko.”

“Kung ganun halina kayo sa clinic ko.”

Sabay sabay silang lumabas sa kuarto inakupa ni Maya. Kabado pareho sina Maya at Arthur. Pagkarating nila sa clinic ni Dr. Liboro ay agad ito tinanong ni Arthur.

“Ano ho ba ang findings ninyo?” tanong ni Arthur

“Maupo muna kayong dalawa.” sabi nito sa dalawa. Saka tumingin kaya Maya….”Hindi na ako mahpapaligoy-ligoy pa, Maya, you have an Acute Lymphoblastic Leukemia or (ALL).”

“What? Hindi…bakit ngayon pa.” Napaiyak si Maya. Dr may taning na ba ang buhay ko?”

“Maya, ALL can be cure. Kaya huag kang mawalan ng pag-asa. Basta magiging matatag ka lamang.”

“Ano hong klaseng leukemia ang ALL?”

“ALL ay isang uri ng blood cancer na mabilis dumami ang white cells sa bone marrow. Kaya maputla ka Maya, hindi simpleng anemic lang yan. Kaya nahimata ka kahapon, kasi masyado na mababa ang RBC mo.”

“Ano po ba ang best treatment?” tanong muli ni Arthur.

“Chemotherapy is the best treatment for ALL patients. Then bone marrow or stem cell transplant.” sabi ni Dr. Liboro.

“Stem cell transpalnt?”

“Yes.” At ipinaliwanag ni Doc. Liboro ang pag dadaanan treatment ni ‘Maya.

End of Flashback.

“Here we are. Tara na sa loob.” Yaya ni Arthur kay Maya.

—————

Palusot 49

Palusot 49

Switzerland, September, 5 years ago.

“Arthur, gising…gising.”

“Maya naman ang aga-aga. Masisira ang beauty rest ko sa yo. Matulog ka muna ulit diyan.” sabay talukbong ng comforter.

“Arthur naman eh…gumising ka na diyan. I think my water bag broke.”

“What bakit di mo agad sinabi sa akin.” dali-dali bumangon si Arthur at inalalayan si Maya sa paglabas ng kuarto nila.

“Ayaw mo kaya magising. Iyon bag na dadalahin natin sa hospital. Nasa kotse na iyon. Di ko na inaalis para nga anytime naka ready.”

“Sorry naman…malamig na kasi eh. Masarap matulog.”

“Araaay…..”

“Ma…Pa….wake up. Maya is about to give birth.” sigaw ni Arthur para gisingin ang parents niya.

“Anak, bakit ka ba sumisigaw?” tanong ng ina ni Arthur.

“Ma, si Maya ho manganganak na ata. Pumutok na po iyon water bag niya. Dadalhin ko na po siya sa hospital.”

“Ako na ang mag drive at baka maaksidente pa kayo niyan sa daan.”

“Aahhhh, ang sakit…” sabi ulit n Maya.

“Hang-on baby papunta na tayo hospital. Tinawagan na ni Mama ang ob-gyne mo.”

Noon narating na nila ang hospital, dali-dali dinala sa DR si Maya. Sumunod din si Arthur pagkasuot ng scrub suit. Tulad ng usapan nila, ivivideo ni Arthur ang panganganak niya. They asked permission sa hospital na sumama si Arthur sa loob nh DR.

“Push it baby, nakikita ko na ulo ng panganay mo.” sabi ni Arthur. Di naman sila naiintindihan noon mga nasa loob dahil tagalog salita nila.

After 30 minutes of labour, nailabas through normal delivery ang kambal nina Maya at Richard. Di mapigilan ni Maya maiyak noon makita ang kanyang mga anak.

Lahat ng pangyayari sa loob ng DR ay nakunan ni Arthur. Wala siyang pinalagpas na mga moment. Videography is his hobby. Kaya alam niya magaganda ang kuha niya.

Noon maayos na si Maya at ang sanggol at lumabas na ng DR si Arhur.

——-

Anim na buwan after makapanganak ni Maya, bigala na lang ito nahilo at natumba. Nawalan ito ng malay. Kaya dali dali itong dinala sa hospital para matingnan ng mga doctor.

Sumailalaim sa CT scan si Maya at doon nakita na meron namumuong dugo sa utak niya.

“Good afternoon.” Bati ni Doc Raul sa kanila. Sabay pindot ng intercom. “Leng paki dala naman ng resulta ng CT scan ni Ms. dela Rosa dito sa office ko.”

It’s a good thing na nasa Switzerland ang family doctor nina Arthur kaya na irekomenda sila sa magaling na neuro surgeon na isang pinoy din na nakabase sa Switzerland.

Pinasok ni Leng ang CT scan result at inabot kay Doc. Raul. Pinakita ito sa kanila at ipinaliwanag kung ano ang resulta ng CT scan niya.

“Nakikita ba ninyo itong pulang ito?”

Tumango sina Maya at Arthur.

“Iyan iyon blood clot sanhi ng head injury mo last year. Na damage ang meningeal artery mo. Kaya nagkaroon ng unti unti pagduro sa utak mo. Since the damage is not that heavy, kaya di mo agad naramdaman ang mga sintomas. Noon namumuo na lang ang dugo sa pagitan ng bungo at epidura mo. Usually tawag namin dito ay epidural hematoma.”

Napatango sina Maya.

“Tulad ng sabi mo matagal na sumasakit ang ulo mo, kaso ipinagpalagay mo na lang na simpleng pagsakit lang ito ng ulo kaya di mo na pinansin. Well, actually iyon na simula ng symptoms…it’s a good thing lang talaga na nagpatingin ka na now.

“Actually Doc, pinilit ko lang po siya kasi kung siya lang naku wala pa ho iyan balak magpa check up.”

“Mabuti na lang at na convince mo siya.”

“So doc ano ho ba iyon epidural hematoma? Delikado ho ba iyon?” tanong ni Maya.

Muling tinuro ni Doc ang CT scan result ni Maya habang ini-explain kung ano ang epidural hematoma.

“An epidural hematoma is a the bleeding located between the dura mater and the skull. This is often present along the side of the head where the middle meningeal artery runs in a groove along the temporal bone. This bone is relatively thin and offers less protection than other parts of the skull. As the bleeding continues, the hematoma or clot expands. There is little space in the skull for the hematoma to grow and as it expands, the adjacent brain tissue is compressed. As the pressure increases, the whole brain begins to shift and becomes compressed against the bones of the skull. The pressure tends to build quickly because the septae that attach the dura to the skull bones create small spaces that trap blood. And yes it’s bit dangerous kapag di agad naoperahan.”

“Ano po ang side effects niyan after operation.”

“Memory loss…pero babalik din naman iyon after series of therapy.

“You mean doc kailangan maoperahan agad si Maya.”

“Yes, habang nandito pa ako sa Switzerland. Malapit na rin kasi matapos iyon seminar namin dito.”

“Sige doc i schedule na po natin ang operation ni Maya.”

“Arthur….”

“Maya, huag na matigas ang ulo mo ok. Kailangan maoperahan ka agad.”

“Pero paano ang kambal?”

“Meron naman silang temporary nannies eh at saka nandiyan sina Mama at Papa. Di nila papabayaan ang kambal.

Pumayag na rin si Maha maoperahan agad siya kasi di rin naman siya titigilan ni Arthur eh.

Na schedule ng operation si Maya the following day. Tumagal ng labing 16 na oras ang operation. After operatiion ay sa ICU na siya dinala. She is under observation for 24 to 48 hours. Dapat magising si Maya sa loob ng 48 hours dahil kung hindi. Maaaring maging vegetable na ito.

Thank God, after 36 hours of sleep nagising si Maya. Tulad ng inaasahan wala ito maalala. Tanging pangalan niya, at ni Arthur lang ang kilala niya at isang bagay..iyon singsing niya.

Pagkagising niya….”Arthur were is my ring?”

“Thank God you are ok. You know me, meaning di ka nagka amnesia.”

“Ha? Meron ako amnesia? Kaya ba wala ako maalala kahit ano except sa pangalan ko at mo at sa singsing na ito.”

“Tinawag ni Arthur amg doctor dahil sa sinabi ni Maya.”

Sinuri muli ng doctor si Maya. At tulad ng naasahan nawalan nga ito n memorya.

“Huag ka mag-alala. Balik din sa kanya iyon mga ala-ala nawala sa kanya unti-unti. Lalo na kapag meron siyang nakitang mga pamilyar na bagay. Don’t worry meron naman siya laging session sa isang psychologist to check on her at others therapist to help kung meron problema sa motor skills niya.”

“I see….”

“Ang importante tagumpay tayo naalis ng blood clot sa ulo niya. Pero may pagka anemic ang pasyente.”

“Naku doc, college days pa lang po kami anemic na po talaga siya.”

“i see…well, she is now out of danger. I see later again.”

Umalis na ang doctor na tumingin kay Maya.

After one week naiuwi na rin ni Arthur si Maya.

“Blangko ang mukha. Ito noon sinalubong siya ng mga magulang ni Arthur. Pero noon nakita niya ang kambal, lumapit siya sa mga ito.

“Ang cute naman nila. Kanino silang anak? Sa yo Arthur?”

“Maya, they are your kids…di mo ba sila naaalala?”

“May anak na ako? Ibig sabihin may asawa na ako?”

Naaawang tiningnan ng magulang ni Arthur si Maya.

——

Mabilis lumpias ang mga araw ang buwan ay unti-unti naman gumagaling si Maya.

Kaya bago dumating ang kaarawan ng kambal niya ay magaling na siya. Nanumbalik na ang kanyang memorya, isangnbuwan bago mag isang taon ang kambal. Isang lumang video ang nagpabalik ng ala-ala ni Maya. Ang video nina Tiffany at Richard. Aksidenteng napanood muli ni Maya ang video pinadala sa kanya ni Tiffany noon nakaraan taon.

May hinahanap siyang cd nang makita niya iyon na sinalang sa dvd player. Noon una ay wala siyang maintindihan sa palabas. Ngunit nasasaktan ang puso niya. Inulit niya muli panoorin at doon na niya naalala ang lahat. Parang gripo ng tubig na unti unti nagbalikan ang ala-ala niya.

Ang dahilan ng pagkakaopera niya, ang tangka pagpatay sa kanya si Tiffany sa Cambodia. Umiiyak siya noon nakita siya si Arthur.

“Maya, anong nangyari sa yo? Meron bang masakit sa yo? Magsalita ka?”

“Arthur naalala ko na ang lahat lahat. Wala na ako amnesia.”

“Talaga? Paano nangyari iyon. Magbihis ka at pupunta tayo sa doctor mo. Magandang balita yan. At least bago mag isang taon ang kambal ay magaling ka na.” masayang turan ni Arthur.

“Dahl sa video itong, kaya nagbalik ang ala-ala ko.”

“Anong video?” sabay tingin sa tv screen at muling pinindot ang play button ng dvd player. Noon nakita ni Arthur kung anong video ang sinasabi ni Maya ay pinatay na niya ito. Ayaw niya masaktan pang muli si Maya.

“Mag-ayos ka na ha at magpapa-check up tayo.”

Tumango lang si Maya sa sinabi ni Arthur. muling binuksan n Maya ang dvd player at pindot ang pause button sa mukha ni Richard. Kinausap niya ito at….”Kamusta na ka honey?. Mahal pa rin kita Richard….Miss na miss na kita.” muling tumulo ang mga luha sa mata ni Maya.

“Maya matagal ka pa ba diyan?”

Ang sigaw ni Arthur ang nakapagnumbalik kay Maya.

“Sandali lang, I’ll take a quick shower pa.”

Masayang umuwi galing hospital sina Maya at Arthur. Dahil sinabi ng neuro surgeon na tumitingin kay Maya na magaling na ito. Na wala silang dapat ipag-alala.

“This calls for a celebration. Magpapa party tayo sa bahay. It’s a thanksgiving party for you. Tiyak matutuwa nito sina mama at papa. Pati na rin ang kambal.”

“Ano ka ba, sayang pa kung magpaparty tayo. Kumain na lang tayong lahat sa labas pagkatapos natin mag simba this coming Sunday.”

“Hindi dapat festive tayo dahil magaling ka na.”

“Arhtur, ang dami-dami ko na utang sa yo…..ano ka ba. Huag na gumastos next month birthday na nag kambal. Malaking gastusin na naman iyon.”

“Ano ka ba, pera lang yan madaling kitain. Basta magpapa-party tayo this weekend. Tapos ang usapan.”

“Hay naku, kahit kelan di na ako nanalo sa yo.”

“Gusto mo makabayad sa akin ng utang? Puwes be happy. Gusto ko iyon makita ay iyong masayang Maya. Iyon tawa ay abot sa kanyang mga mata.”

“Ok, I promise di na ako malulungkot….I will be happy na.”

“Good yan ang best friend ko.”

————

Palusot 48

Palusot 48

Di na pinayagan ni Arthur si Maya na lumabas dahil baka kung ano na naman aksidente ang mangyari dito. Kaya naman bored na bored na si Maya sa loob ng hotel niya. Wala siyang magawa. Kaya naisipan niyang mag-ayos na lang ng mga gamit niya dadalhin niya pauwi muli ng Pilipinas. Huling tatlong araw na lang siya sa Cambodia at muling haharapin ang problema sa Pilipinas. Nag-aayos siya ng gamit ng bigla dumating si Arthur.

“Hi friendship. Going somewhere?”

“Naiinip na ako dito kaya eto, nag-aayos na lang ako ng mga dadalahin ko pauwi. Baka mamaya eh ma excess baggage pa ako.”

“Nagtatampo ka sa akin noh?” hindi sumagot si Maya. “I’m after your welfare at kaligtasan ninyo ng anak mo.”

“Pero Arthur, plain coincidence lang talaga ang dalawang insidenteng iyon.”

“Ok fine..tara gala tayo for the last time.”

“Talaga?”

“Kaya nga ako nandito eh. Ayoko naman maghiwalay tayo na maysama ka ng loob sa akin.”

“Thank you..sandali mag bibihis lang ako. Saan ba tayo puounta.”

“Secret walang clue. Basta, you will love it.”

Di nagtagal ay lumabas ang dalawa. Walang dalang sasakyan si Arthur.

“Maglalakad lang tayo?”

“Nope magrerent tayo ng tuktok at magpapalibot tayo sa City ng Cambodia.”

“Wow, exciting yan.”

“Sa wakas lumabas kang muli sa lungga mo. Akala ko ay mabibigo na naman ako. Pero saan kaya pupunta ang dalawang ito. Wala silang dalang sasakyan.”

Sinundan na lang ni Tiffany ang mga ito hangga tumigil ang mga ito sa paradahan ng mga tuktok. Kinausap ng mga ito ang driver at sumakay na sila sa tuktuk.

Dali-dali naman nag park si Tiffany ng kotse niya. Nakipag usap din siya sa isang may ari ng tuktuk. Binayaran niya ito at siya na mismo ang nag drive ng tuktok. Sanay naman siyang mag motor kaya marunong siyang paandarin ito.

Di pa masyado nakakalayo sina Maya dahil nga namamasyal sila upang makita ang ibang magagandang lugar sa Cambodia. Bigla may nag over take sa kanilang tuktuk na ang bilis magpatakbo. Sanhi upang sigawan ito ng driver nila dahil nga muntik na silang maaksidente sa pag oover take nito.

Mabagal pa din ang patakbo ng tuktuk nina Maya nang bigla may nakita silang isang tuktuk na parating na ang bilis magpatakbo. Umiiwas sila sa paprating na tuktuk ngunit napaka obvious na sila ang target. Dahil kahit anong iwas nila ay tinatapatan sila ng tuktuk

Sinabihan ni Arthur ang driver nila na iliko ang tuktok sa pavement para maiwasan nila ang paparating na tuktok. Mabilis na ginawa iyon ng driver nila ngunit na out of balance din sila. Dahilan para tumama ang ulo ni Maya sa semento. Mabuti na lang at di ganun kalakas ang impact ng pagtama ng ulo niya. Dahil sa bilis ng pagpapatakbo noon tuktuk na sumasalubong sa kanila. Di na nito nagawa pang mag menor. Bumangga ito sa isang puno sa center island. Tumalsik ang driver ng tuktok.

Di naman gaano nasaktan sina Maya dahil nakaliko agad ang mga ito. Ngunit kung di sila naka iwas ay tiyak na head on collision ang mangyayri sa kanila. Dali-dali nilang pinuntahan ang tumalsik na driver. Noon dumating ang mga pulis at imbestigador. Inalis nila ang helmet na suot ng driver na nawalan ng malay.

Napasinghap si Maya sa pagkakaita kung sino ang driver ng tuktok.

“Kilala mo siya?”

“Oo siya si Tiffany Ramos.”

Sinakay agad sa ambulansiya si Tiffany upang madala ito sa pinakamalapit na hospital. Sumama na rin sina Maya at Arthur. Gusto rin pa tingnan ni Arthur si Maya. Baka mamaya ay na apektuhan ang pinagbubuntis nito.

Sa hospital na rin sila kinunan ng statement ng mga pulisya. Nakapag bigay na ng statement ang driver ng tuktuk nina Maya ganun na din ang driver na binayaran n Tiffany para ma rentahan ang tuktuk nito.

Sa hospital sinabi ni Maya na kilala niya ang driver na nakasidente. Tinanong siya ng mga pulis kung meron ba silang di pagkakaunawan ng suspect. Walang balak magsalita ni Maya ngunit si Arthur ang nagsalita. Sinabi nito na may gusto si Tiffany sa boyfriend ni Maya at pilit na inaagaw dito.

Nasa labas sila ng kuarto ni Tiffany noon bigla dumating ang tiyahin nito si Dra. Anna Ramos.

“Dra…ano po ang ginagawa nnyo dito?”

“Ako ang auntie ni Tiffany.”

“Auntie po niya kayo?”

“Di ko alam na magkakilala pala kayo ng pamangkin ko.”

“Dra. Si Tiffany ho an dahilan kung bakit nagkahiwalay si Maya at ang ama ng pinagbubuntis niya.”

“Arthur….”

“Ikaw ang nobya ni Richard?”

“Dati ho iyon doctora, sila na ngayon ng pamangkin ninyo. Kaya nga ho di ko alam kung bakit gusto pa niya ako patayin. Pinaubaya ko na nga ho sa kanya ang ama ng mga anak ko.” naiiyak na sabi ni Maya.

“Maya calm down, baka makasama sa dinadala mo yan. Remember bawal ka ma stress.”

Tumango na lang si Maya.

Kinausap naman ng tiyahin ni Tiffany ang mga police. Saka nagpaalam ang mga ito. Nasa kina Maya na raw ang desisyon kung magsasampa sila ng kaso laban kay Tiffany.

“Maya, don’t tell me di ka magsasampa ng kaso laban kay Tiffany. It’s so obvious na gusto ka niya patayin. Baka nga iyon dalawang unang insidente ay may kinalaman din siya eh.”

“Arthur, hassle pa kung magpa-file tayo ng kaso dito. Malalam pa ng media, mag li-link sa Pilipinas. Malalaman pa nila nandito ako. Kaka-email ko lang kina Mama na okay lang ako. Tapos meron silang ganitong mababalitaan. No, Arthur.”

“Then pag uwi mo nag Pilpinas doon ka mag file ng kaso. Hihingi tayo dito ng police copy para doon ka mag file.

“Pero….”

Nagtatalo sila ng bigla lumabas ang isang nurse mula sa toom ni Tiffany.

“Excuse me, the patient is awake already and she is looking for Ms. Maya dela Rosa?”

“That’s me.”

“Please go inside now.”

“I’m going with them. I won’t allow Maya to go inside alone.” sabi n Arthur sa nurse.

Walang nagawa ang nurse kung di pumayag. May cast lang sa paa si Tiffany at konting galos.

MAYA: Tiffany sabi noon nurse gusto mo raw ako maka usap.

Tiffany: Oo. Wala ka bang gustong itanong sa akin?

Maya: Tiffany bakit gusto mo ako patayin? Nasa iyo na nga si Richard di ba?”

TIFFANY: di pa iyon sapat na kabayaran sa ginawa mo sa akin. Sino ba yan nagproprotekta sa iyo at kahit Ilan beses ko na pinagtangkaan na patayin ka pero lagi ka pa rin nakakaligtas. Sa supermarket, sa Angkor’s Wat at ngayon. Ilan ba ang buhay mo?”

MAYA: ikaw lahat an may gawa noon? Pero bakit?”

Arthur: sinasabi ko na nga ba eh. Na hindi aksidente ang mga iyon eh, demonyo ka babae ka.

Maya: Arthur…please.

“TIFFANY: Oo, ako lahat. Sayang nga eh, kung napaaga ang dating ko dito sa Cambodia, sana sa hospital pa lang pinatay na kita at ng anak mo.” sabi ni Tiffany na nanlilisik ang mata.

MAYA: paano mo nalaman na nandito ako sa Cambodia.

TIFFANY: tanga mayaman ako kaya ko ipagawa ang gusto ko ipagawa. Pinahanap kita at dito ka nila nakita. At amin pa iyon supermarket na una kita pinagbalakan patayin. Kaya nga wala kayo nakita ebidensiya sa cctv dahil pinaalis ko ang cctv cam sa area iyon. Ang talino ko no. “

“MAYA: pero bakit, nasa yo na si Richard. Masaya na kayo at kahit kelan di niya ako minahal. Iyon ang sabi niya sa video na pinadala mo sa kin before.”

TIFFANY: mabuti naman at alam mo pala iyon. Pero magkakaanak kayo, di niya iyon puedeng malaman at baka balikan ka at pag-aralan mahalin. Di ko mabibigyan ng anak si Richard. Kaya mabuti pang mawala na kayo ng tuluyan sa kanyang landas.

MAYA: wala naman ako balak ipaalam sa kanya may anak siya sa akin eh. Ayoko na kayo guluhin.

TIFFANY: Hindi ako naniniwala, alam ko pag uwi mo sa atin, maaari kang makipagkita ka sa kanya. Kaya mabuti pa magpakalayo-layo ka na. Kung gusto mo pang mabuhay kayo ng anak mo.

MAYA: what if ayoko, babalik ako ng Pilipinas after ng bakasyon ko dito. Nandito ka naman dahil magsasampa kami ng kaso laban sa yo.

TIFFANY: hahaha…bakit akala mo ba mabubulok ako dito? You are wrong Maya, maraming kilala ang papa ko dito. Kayang kaya niya ako palayain dito. At pag nangyari iyon, ikaw agad ang una ko hahanapin sa Pilpinas para patayn kasama yan anak mo. Di lang iyon, idadama ko pati magulang mo.”

MAYA: ano ang kasalanan ng magulang ko sa iyo para pati sila ay idamay mo sa kabaliwan mo.”

“TIFFANY: malaki ang kasalanan ng magulang mo sa akin. Lalo na ang ina mo.”

“MAYA: ang mama? Bakit?”

TIFFANY: dahil sa kanya, di kinaya mahalin ng papa ko ang mama ko. Bunga lang ako ng isang aksidente. Lasing si Papa at ang tanging naroon sa tabi niya ay ang mama. Tingin niya kay mama ay ang mama mo na tanging minahal ng papa ko hangga ngayon.”

MAYA: di yan totoo…

TIFFANY: mahal na mahal ng papa ang mama mo. Pero ang mama mo ang papa mo talaga ang mahal niya. Binasted niya si papa, si mama naman ay may lihim na pagtingin kay papa. Pero di siya nito pinapansin. Hangga meron nangyari sa kanila kaya napilitan pakasalan ni papa si mama. Ngunit kahit minsan di naging masaya ang buhay namin, sa labas oo akala mo ay perfect family kami pero sa loob ng bahay kanya kanya kami. Never ko naranasan na mahalin ng mga magulang ko. Kahit pa sabihin sunod ako sa layaw, pero never nila ako minahal. Kahit pa sabihin na magaling ako sa school. Di nila iyon na appreciate.”

MAYA: I’m sorry Tiffany pero di mo dapat sa akin ibunton ang galit at sama ng loob mo sa mga magulang mo. Bakit di mo sila kausapin.”

TIFFANY: kasalanan mo din, dahil mang-aagaw ka.

MAYA: wala ako inagaw sa yo.

TIFFANY: inagaw mo sa akin ang pagmamahal ng magulang ni Richard. Dati ako ang prinsesa nila. Pero noon dumating ka na di na nila ako pinapansin. Ikaw at ikaw na lang lagi ang iniisip nila. Kaya dapat mawala ka na sa buhay nila.

MAYA: Tiffany…

TIFFANY: kung babalik ka sa atin, pati magulang mo ipapatay ko lalo na ang ina mo. Isasama ko na rin sina tita at tito. Kaya mag-isip isip ka Maya. Kasalanan mo pag may nangyari sa kanila. Kungdi ko man sila mapatay, sisirain ko ang negosyo nila.

MAYA: you are sick Tiffany, you need a doctor. Baliw ka na.

TIFFANY: di ako baliw. Hahahaha

Maya: oo di ka baliw pero yan puso mo punong puno ng galit at sama ng loob. Kaya paano mo nasabi na. Mahal mo si Richard. Walang kakayahan magmahal ang katulad mo na puro galit ang nasa dibdib.

Tiffany: umalis ka dito sa harapan ako. Ayok kitang makita. I swear sa muli natin pagkikita, hind ka na talaga mabubuhay. Sisiguraduhin ko mamatay ka na. Layas….

Inilabas na n Arthur si Maya sa kuarto ni Tiffany. Nasa labas ang ttiyahin nito.

“Ako na ang humihingi ng paumanhin sa inasal at ginawa ng pamangkin ko sa inyo. Totoo iyon sinabi niya sa inyo, never siyang minahal ng magulang niya. She never experience to be loved by her parents. Ang Tito Vicvic niya at ako lang ang nagpadama ng totoong pagmamahal sa kanya.” maluha-luhang sabi ng tiyahin ni Tiffany sa kanila.

“Doc. Kailangan ho nilang mag usap ng magulang niya and please patingnan ninyo na siya sa isang psychologist. She needs help.”

“Alam ko. Tinawagan ko na ang magulang niya at para papuntahin sila diro.”

“Doc, wala ho akong balak mag sampa ng demenda laban kay Tiffany. She needs helps.”

“Salamat Maya, napaka busilak ng puso mo. Ipagdadasal ko na sana ay magka-ayos kayo ni Richard.”

“Salamat po.”

“Alagaan mo yan mga babies mo ha.”

“I will… doc.”

Umalis na sina Maya sa hospital at umuwi na ng hotel para magpahinga.

“Ang lalim ata ng iniisip mo.”

“Arthur, samahan mo muna kaya ako sa pag uwi ko sa Pilipinas.”

“Bakit? Natatakot ka?”

“Hell no, samahan mo ako mag apply ng fiancee visa.”

“Fiancee visa?”

“Oo finacee visa para makasama mo na ako papuntang Switzerland.”

Naibuga ni Arthur ang iniinom niyang juice sa sinabi ni Maya. “Paki ulit nga ng sinabi mo. Nabingi ata ako eh.”

“Sabi ko mag-apply tayo ng fiancee visa going to Switzerland. Sasama ako sa yo doon. Ayoko muna pakita sa magulang ko o kay Richard. Baka mamaya ay totohanin ni Tiffany ang banta niya sa akin. Ayoko pati sila ay madamay sa kabaliwan ni Tiffany. Please….please…pumayag ka na.” sabi ni Maya with matching puppy eyes dito.

Nag isip muna si Arthur. “Ok fine…uuwi tayo ng Pilipina at mag-aapply ako ng fiancee visa para sa yo.”

“Thank you friendship. Love mo talaga ako.”

“Nambola pa ang isang ito. Huag mo nga ako yakapin, kinikilabutan ako eh.”

“Ang arte nito…ayaw mo noon matutiwa ang parents mo. Kasi mag-aasawa ka na.”

“Iyon nga ang ayaw ko eh. Naku Maya, huag na huag ka papayag na magpapakasal tayo ha. Isusumpa talaga kita.”

“Oo na….”

——–

Isang linggo lang ang itinagal nina Maya at Arthur sa Pilipinas. Sa loob ng isang linggo ko iyon. Di naglalabas si Maya. Tanging sa bahay lang siya ni Arthur tumigil, ang pag punta lang sa embassy ng Switzerland ang labas ni Maya.

Dahil maraming kakilala at connection si Arthur, madali na process an papales ni Maya. Kaya one week after ay lulan na sila ng eroplano magdadala sa kanila sa France saka Switzerland.

Palusot 47

Palusot 47

Nasa loob ng hotel room ni Maya si Arthur.

“Oh bakit isang bakol yan mukha mo. Papangit niyan ang inaanak ko eh.”

“Friend, 5 days na lang maghihiwalay na tayo. Uuwi na ako ng Pilipinas at ikaw naman ay uuwi na ng Switzerland. Ma-mi-miss kita. Sobs.”

“Ako din naman eh. Ma-mi-miss kita. Huag ka na umiyak friend. Nahahawa ako eh. Mabuti magbihis ka at mamasyal ulit tayo sa Angkor’s Wat. Remember meron pa tayong mga temple na di napupuntahan.”

“Oo nga ano. Sige magbibihis lang ako.”

Masayang nagkukuwentuhan si Maya at Arthur habang papunta ng Angkor’s Wat.

“Si papa Richard ba ang una mong pupuntahan pagkarating mo sa atin?”

“Sa totoo lang di ko pa alam eh. Natatakot ako eh, baka sobrang galit niya sa akin.”

“Maya ang taong totoong nagmamahal, oo nasaktan sila. Madali silang magpatawad lalo na kung mahal na mahal niya iyong tao.”

“Pero what if, sila na pala ni Tiffany. Na ito pala talaga ang mahal niya.”

“Then face the consequences of life.”

“Sasabihin ko pa din ba na magkakaanak na kami.”

“But of course, karapatan niya iyon bilang ama ng mga anak ninyo.”

“Haizts”

“Be positive friend…”

——

“Kung sa unang try ay nakaligtas ka. Ngayon titiyakin ko na hindi na kayo makakaligtas ng anak mo. Kung bakit ba kasi lagi mong kasama ang binabaeng yan eh.”

Calling Papa…

“Papa bakit po?”

“Wala naman iha na ngangamusta lang ako. May nakarating kasi sa akin balita na may aksidente raw nangyari sa Super S mall natin.”

“Ah iyon po ba pa, wala naman pong nasaktan. Meron lang po isang shoppers na nabitawan iyon push cart niya, sa takot po ata ay nagtatakbo palabas ng mall natin. Wala din po kaming nakta footage sa CCTV camera. Pinatingnan na rin ni Mr. Loste iyon babaeng muntik na maaksidente. Di naman po sila ng demenda. Para sa kanila na aksidente lang po iyon.”

“Ganun ba, mabuti naman kung ganun. Ayoko mabahiran ng negative write up ang ating mall diyan eh.”

“Don’t worry papa. Everything is under control.”

“Oh nasaan ka pala.”

“Mamamasyal po ako sa Angkor’s Wat.”

“Ah ganun ba. Sige enjoy ka diyan iha and we miss you na anak.”

“Bye Papa. Nandito po ako sa Angkor’s Wat.”

“Sige Iha.”

——-

“Anak mo ba iyon Edgardo?”

“Oo, kamusta na raw siya. Kelan ba siya uuwi dito. Miss ko na ang anak mo.”

“Ako din sweetheart miss ko na din siya. Madami tayong pagkukulang sa kanya.”

“Oo nga Edgardo. Sana di pa huli ang lahat para mapatawad tayo ng anak natin.”

“Gagawin natin ang lahat para mapatawad niya tayo. Kung tayo nga nagkapatawaran eh. Kaya din natin yan. Pero for the mean time tayo munag dalawa. Malay mo magkaroon pa ng kapatid si Tiffany.”

“Puro ka kalokohan diyan. Matanda na tayo para magka-anak pang ulit.”

“Oy. Kalabaw lang ang tumatanda. At isa pa, nagkakaroon ka pa naman di ba. Kaya di malayong magkapatid pa si Tiffany. Halika na sa kuarto natin,”

——–

“Arturo bilis ang anak mo may email.”

“Talaga? Anong sabi niya.”

“Ayos naman daw siya at huag tayong mag-alala dahil nasa nasa maayos silang kalagayan. Uuwi din siya kapag ok na siya.”

Napaiyak naman si Teresita. “Anak umuwi ka na. Miss na miss ka na namin.”

“Shhh…Darling, stop it. Huag ka na umiyak. Ayos ang anak mo. Kung nasaan man siya ngayon alam ko ligtas siya at kaya niya ang sarili niya. Kilala mo ang anak mong iyon. Uuwi iyon kapag malamig na ang ulo niya at wala ng galit sa puso niya.”

“Nag-aalala lang ako sa kanya. Baka di siya kumakain ng ayos eh.”

“Iyon anak mong pang iyon ang ini-isip mo kung di na kakakain ng maayos. Eh alam mo naman hobby noon ang pagluluto.”

Napatawa si Teresita sa sinabi ng asawa.

———

“Pare finally lumabas ka na rin ng lungga mo. It’s been almost 1 1/2 month na lagi ka out of reach.”

“Pasensiya na mga pare ko. Di ko lang talagang kaya magsaya eh. Hangga ngayon wala pa rin ako balita kay Maya. Ang dami ko na inipahan private investigator para hanapin siya. Pero bigo ako.”

“Pare, baka naman ayaw talaga ni Maya magpahanap sa ngayon.” sabi ni Arman dito.

“Agree ako sa sinabi ni Arman, pare. Kasi noon kabataan namin. Pag nagtampo yan sa akin. Sobra di nakikipagkita o di rin ako kinakausap. As if para ako stranger. Pero kapag ok na ang lahat sa kanya. Iyon wala na galit sa puso niya. Siya na kusa ang lalapit sa yo at makikipagbati.” sabi naman ni Ochel.

“Sigurado ka ba diyan sa sinasabi mo Ochel?” tanong ni Richard.

“Oo pare. Alam mo naman na mas matagal ang pinagsamahan namin ni Maya kesa sa inyo. Kaya maniwala ka sa akin.”

“Sabagay may punto ka diyan.”

“Hello handsome…wanna have some fun.” sabi ng mga babaeng lumapit sa kanila.

“Sorry but we’re not interested with you ladies. We are all commited and faithful to our partners. So please back off.” supladong sabi n Ochel sa mga babae.

“Hmmm, akala mo naman kung sino mga yummy nilalang.” sabi naman ng isa sa mga babae.

Nagkatawanan na lang ang magkakaibigay. “Ganyan nga pare tumawa ka. Huag ka magmukmok sa lungga mo.” sabi ni Wilmer

“I will try mga pare ko.”

“Cheers to that….”

——–

“Nasaan na kaya sila. Nakainis naman kasi si Papa wrong timing kung tumawag.” himutok ni Tiffany.

Muli niyang sinuot ang hooded jacket niya at nagsimula na maglakad lakad sa mga templo ng Angkor’s Wat. Napangiti siya noon nakita niya ang kanyang pakay. Nakita niya ito nasa may gilid ng mga steps. “Tamang tama, wala ka na ligtas ngayon. Mahuhulog ka na sa mga hagdan na yan. Kung di ka naman mamatay, tiyak naman na mawawala na ang anak ninyo at ikaw naman ay magkakabili bali ang katawan. Hahaha.”

Napatingin sa kanya ang mga tao nasalubong niya dahil sa tawa niya. Maaring inaakala ng mga ito na nasisiraan na siya ng ulo. Nagmasid masid muna siya. At noon napansin niya nasa malayo ang kaibgan nito dahil ito ang kumukuha ng picture kay Maya.

Dali-dali siyang tumakbo ng mabilis at noon malapit na kay Maya ay tinulak niya ito sa di halatang tinulak niya ito. Para lamang nasanggi niya ito. Nasagawa niya ang plano niya, naitulak niya si Maya. Ngunit di niya inaaasahan na may papakyat na couple na dali-daling tinulungan si Maya para di ito mahulog.

“Are you alright miss?”

“Yes, I’m alright. Thank you.”

“Who is that stupid person who will push you just like that?” sabi noon lalaki turista na na tumulong sa kanya.

“I don’t know. Maybe its just an accident and that person is in a hurry.”

Humihingal na lumapit si Arthur kay Maya. “Maya, ok ka lang ba. Hindi ko na nahabol ang gumawa niyan sa yo.”

“Ok na ako.”

“Thank you for saving my friend from falling down. You just don’t save her but her babies too.”

“Oh you are pregnant?”

Tumango si Maya.

“Oh you should be careful next time my dear.”

“Buwiset…nakaligtas na naman sila sa kamatayan. Di bale sisiguraduhin ko sa pangatlo pagkakataon. Titiyakin ko na patay ka na talaga, kasama yan kaibigan mong bakla.”

Umalis na si Tiffany sa Angkor’s Wat at baka makita pa siya ng mga ito.

“Halika na Maya, umuwi na tayo at magpahinga ka na.”

“Mabuti pa nga. Tara na.”

“Maya, this is the second time na nalagay ka sa panganib. Hindi na ito nakakatuwa ha.”

“Ano ka ba, nagkataon lang iyon, coincidence.”

“Coincidence nga lang ba talaga ang mga iyon?”

“Ano pa ang itatawag mo doon.”

“Para sa akin di iyon coincedence eh, parang sinadya talaga.”

“Eto na naman kami. We don’t know anyone here. Kaya paano iyon mangyayari.” sinabi lang iyon ni Maya kay Arthur para di ito mag-alala. Pero sa loob-loob niya ay kinakabahan na rin siya, sino ang gagawa noon sa kanya.

Palusot 46

Palusot 46

Kasalukuyan nasa isang mall si sina Maya at Arthur. Naisipan nilang mag shopping kung ano ang magandang ipapasalubong sa mga kaibigan niya pag uwi niya ng Pilipinas.

“Arthur ano ba ang nangyayari sa yo. Bakit para kang di mapakali diyan?”

“Maya ewan ko ba, pero call it woman’s instinct.”

“Woman instinct talaga ha.” putol ni Maya sa sasabihin ni Arthur.

“Maya, pakiramdam ko meron mata nakasunod sa bawat kilos natin eh. Di ko lang alam kung nasaan siyang parte ng mall na ito.”

“Alam mo ang praning mo. Sino naman ang gagawa noon sa atin, eh wala naman tayong kakilala dito sa Cambodia.”

“Maya, malakas ang kutob ko na meron talaga sumusunod sa atin eh.”

“Hay naku halika na nga para matahimik ka na lang.”

Nag mga oras din iyon ay nasa mall na iyon si Tiffany. Sa kadahilanan na kanila ang mall na iyon. Andun siya para mag spot checking sa mga empleyado nila. Kahit naman pasaway siya. Pero pagdating sa negosyo nila ay seryoso siyang tao. Mahal niya ang negosyo ng pamilya nila.

Kasalukuyan nasa meeting si Tiffany sa mga heads ng mall ng bigla mag vibrate ang phone niya. Nag excuse siya at binasa ang text…

“Boss, the target is at Super S malls right now.”

Nahigit niya Tiffany ang hininga niya. Di niya akalain na mapapadali ang plan niya. Sinagot niya ang text ni Val.

“Follow her, where ever she go. Keep in touch. I’m just in the meeting.”

“Yes boss.”

Bumalik na ulit si Tiffany sa meeting. Tinanong niya ang mga ito kung maayos ba ang CCTV camera nila doon at gusto niya makita ang security room kung saan nakalagay ang mga CCTV camera. Pinaunlakan siya ng tumatayng OIC ng mall nila sa Cambodia na walang iba kung di si Mr. Makoy Loste. Sinamahan siya sa nito sa Security dept.

Matamang tinitingnan ni Tiffany ang screen ng tv noon mahagip ng mga mata niya sa baby section ang taong hinahanap niya.

“Good..let’s go out Mr. Loste.” pag labas nila ng Security dept. nagpaalam na si Tiffany na maglilinot libot muna sa loob ng mall. Sinabi rin niya satisfy siya sa mga report na nakita niya at pinuri ito na ginagawa nito ang trabajo niya ng maayos,

Dali-dali nito pinadalhan ng text si Val at sinabing mag kita sila sa coffee shop sa lobby ng hotel na tinutuluyan niya.

Nasa coffee shop na si Val noon dumating si Tiffany.

Straight to the point si Tiffany sa kausap. Sinabi agad nito na gusto niya mawala sa landas niya si Maya, na wala siyang pakialam kung meron madadamay na ibang tao. Ang mahalaga ay mawala ito.”

Ngunit di inaasahan ni Tiffany na tatanggi si Val sa ipinag uutos niya. Sinabi nito wala sa uspan ang papatay siya ng tao. Hangga sa pag sunod lang ang gagawin niya dito.

Kaya sa galit ni Tiffany ay pinaalis niya ito sa harapan niya. Ngunit bago ito umalis ay sinabihan siya ng “Why don’t you do it by yourself. Afterall it’s you who want her dead.” At tuluyan na umalis sa harapan niya.

Nagpupuyos ang kalooban ni Tiffany na bumalik sa kuarto niya. Tinawagan nito si Marty.

“Boss…”

“Marty na ba yan si Val. Wala atang bayag ang taong iyon eh. Sinabi ko patayin niya si Maya. Ayun tinanggihan ako at sinabi di niya kayang pumatay ng inosenteng tao na walang atraso sa kanya.”

“Pasensiya po kayo boss. Di po kasi talaga pumapatay ng tao si Val eh. Isa po siyang disenteng mamayan. Nagbago na po siya.”

“Puwes wala ako pakialam sa kanya. Bigyan mo ako ng panibagong kontak na gagawa noon para sa akin.”

“Pasensiya na po boss…medyo mainik po kasi ang grupo namin ngayon sa mga police kaya lielow iyon mga contacts na puedeng gumawa ng pinagagawa ninyo.”

“Mga wala kayong kuwentang tao. Sayang lang ang binayad ko sa yo, kung di mo rin pala magagawa ang gusto ko.”

“Boss..ginawa ho namin ang gusto ninyo ipagawa. Etong huli lang naman po kami tumanggi eh. At isa pa ho di naman ho kasali sa usapan natin ang pag patay. Kaya dahan dahan kayo sa pagsasalita.”

“Sasabihin ko kung ano ang gusto ko sabihin. Kaya ngayon terminated na ka na sa trabaho mo. Di na kita kailangan.”

“Kayo po ang masusunod boss.”

“Puwes kung ayaw ninyo gawin. Ako ang gagawa noon.” sabi ni Tiffany sa sarili niya.

Nagpahinga na lamang siya ngayon at bukas na bukas ay sisimulan na niya ang plano niya para patayin si Maya.

——-

Kabukasan maaga nagising si Tiffany at umalis kaagad sa tinutuluyan hotel niya. Nagtungo siya sa hotel na tinutuluyan ni Maya. Nasa di kalayuan parking siya.

Hinihintay niya itong lumabas ng hotel. Di naman nabigo si Tiffany dahil lumabas na si Maya kasama si Arthur, ihahatid ni Arthur si Maya sa mall para mag grocery at daanan na lang niya ito muling doon.

Noon nakalayo na ang sasakyan nina Maya at Arthur saka naman umalis si Tiffany para sundan ang mga ito. Napangiti siya noon makita niya ibinaba ng kasama nito si Maya sa Super S mall na pag-aari nila. Nag derecho si Tiffany sa parking area ng mall para doon mag park. Dumerecho siya ng security dept upang doon abangan kung saan pupunta si Maya.

Nagulat pa ang head security si Peter pagkakita kay Tiffany.

“Ma’am Tiffany, good morning po.”

“Good morning. Peter meron ako gusto ipagawa sa iyo. Huag ka mag-alala tayong dalawa lang ang nakakaalam nito.”

“Ano po iyon ma’am.”

“Nasa loob ng mall natin ang babaeng ito.” Sabay pakita ng picture ni Maya. “Gusto hanapin mo siya kung na saan siyang parte ng mall na ito.”

“Ok po.” di nagtagal ay namataan ni Peter na nasa supermarket section si Maya.

“Ma’am Tiffany nasa supermarket po siya ngayon.” sabay turo sa screen.

“Good, pupuntahan ko siya diyan. Tawagan mo ako kung saan parte siya ng supermarket andon. At kapag sinabi ko sa yo na patayin mo ang CCTV sa area na iyon sundin mo ako.”

“Po? Bakit po?”

“Wala ka na maraming tanong. Kapag nagawa mo iyon meron ka premyo sa akin. Alam ko may pagnanasa ka sa akin. Matitikman mo ako,” sabi ni Tiffany dito sa mapag-akit na tinig.

Napalunok si Peter dahil sa sinabi ni Tiffany. “To-too po?”

“Oo,” sabay kuha sa kamay ni Peter at dinala sa dibdib niya. “Pag nagawa mo iyon gusto ko, di mo lang mahahawakan ito, matitikman mo din.”

“Sige po ma’am gagawin ko. Basta po sagot ninyo ako ha.”

“Oo…huag ka mag-alala may isang salita ako. Ano handa ka na ba?”

“Opo ma’am.”

“Ano ang number mo, tatawagan kita.”

Binigay ni Peter ang number niya kay Tiffany.

——–

Samantala si Maya naman ay abala sa pamimili ng kung ano-ano pagkain na kakainin nila sa loob ng isang linggo. Mabuti na lang talaga na puedeng magluto sa tinutuluyan niya hotel.

Masaya siyang nag grogrocey at walang kaalam-alam sa puedeng mangyari sa kanya sa araw na ito.

Nasa supermarket na rin si Tiffany at naglagay ng kung ano-ano canned goods sa cart niya, pati na rin drinks in can. Pinuno niya ito, lagi andun lang siya sa likuran kung asan si Maya. Di siya nagpahalata dito. Naka hooded jacket at naka fake eye glasses siya.

Noon nasa isang parte na sila ng supermarket. “Peter ngayon na….” hinintay lang niya ang sagot ni Peter saka niya pinakawalan ang cart na dala-dala niya. Ang push cart na punong-puno ng mga canned goods at drinks at derederecho kay Maya. Marami tao ang nagsisigawan na ngunit di iyon naririnig ni Maya dahil naka earphone ito.

Nagulat na lang siya ng bigla na lang siyang hinatak ni Arthur papunta sa kanya.

“Huh? Bakit”

“Look” sabay turo sa isang push cart na rumaragasa papunta sa kanya sana kung di siya nahila agad ni Arthur.

“Oh my ghad. Saan iyan galing?”

“I saw someone pushes it so hard going to your direction. Di mo madinig ang tawag ng mga tao kasi naka ganito ka.” sabay hablot sa earphone niya.

“I’m sorry…di ko naman kasi ini-expect na may ganun insidente eh.”

Dali-dali silang dinaluhan ng manager ng supermarket para humingi ng paumanhin.

Tiningnan nila sa CCTV security camera kung sino ang may kakagawan noon. Ngunit bigo sila dahil walang silang nakuha footage ng aksidente.

Pinatingnan na lang ng manager si Maya sa company doctor nila. Mabuti na lang at safe ang anak niya. Panay ang hingi ng paumanhin ng manager kina Maya.

Sinabi ni Maya, na wala iyon at isa lang iyon aksidente. Umalis na lang sila ng supermarket na hindi na nabili iyon mga pinamili ni Maya. Bukod sa natumba iyon cart niya dahil sa impact noon rumaragasang push cart na dito tumama ay minabuti ni Arthur na makapagpahinga na lang si Maya.

“Alam mo di ako naniniwalang aksidente iyon nagyari sa yo eh. Sinadya iyon noon taong nagtulak ng push cart na iyon.”

“Ano ka ba Arthur, hello wala tayo kakilala dito, wala rin nakaka-alam sa Pilipinas na nandito ako. Kaya aksidente lang talaga iyon.”

Di pa rin matanggap ni Arthur na isang aksidente lang talaga iyon nangyari sa supermarket. Kitang kita niya na meron isang tao na naka hooded ang nag tulak noon cart. Sa figura nito alam niya isa itong babae.

“Basta Maya mag-ingat ka pa rin ha. Di natin alam ang mga puedeng mangyari.”.

“Opo boss….”

“Nag-aalala lang ako sa inyo ng mga anak mo.”

“Salamat Arthur, sa pagkakaligtas mo sa akin kanina. I really appreciate it. Thank you talaga, friend.”

“Basta ikaw friend.”

Palusot 45

Sorry guys ngayon lang nakabalik sa sirkulasyon….sorry kung di ko natupad promise ko last year…a lot of things happen kasi…at kung sasabihin ko iyon sa inyo baka maka buo ako ng isang chapter…anyway, am back and hopefully wala ng aberya pa…

Palusot 45

The past

Ano nagawa mo ba ang inuutos ko sa yo?”

“Yes boss. Nabigay ko na po iyon video.”

“Good, kanno mo inabot iyon video?”

“Kay Ms.dela Rosa po mismo ma’am.”

“Really…..good job. Sige hintayin mo na lang sa account mo ang kabuuan ng bayad ko sa yo. Tandaan mo di tayo magkakilala.”

“Opo boss.”

Pinatay na ni Tiffany ang celphone niya at inalisan ng sim card at tinapon na nito ang sim sa basurahan.

“Ngayon Maya, tingnan natin kungdi ka pa talaga lumayo kay Richard. Hindi lang iyon pagkakahuli mo sa amin ang malalaman mo, pag nakita at napanood mo na ang video pinadala ko sa yo. Hahaha.”

Lumipas ang mga araw ay nagtataka pa rin si Tiffany. Kasi walang Maya sumulpot o nagpakita kay Richard. Meron siyang inupahan tao para magmasid kay Richard ganun na din sa bahay nina Maya.

Halos magiisang buwan na rin wala siyang balita kay Maya. Kahit meron na siyang inilagay na bagong balita tungkol sa kanila ni Richard sa pahayan ay walang Maya lumabas. Nasampal pa nga siya ni Richard dahil sa ginawa ng paglalathala sa isang pahayan na nagkakamabutihan na sila.

“Saan lungga kaya nagtatago itong si Maya at di makita kita ng nga tao inupahan ko para hanapin. Kahit si Richard ay di ito makita.” sabi ni Tiffany sa kaibigan niya na bitch din katulad niya.

“Baka naman wala na dito sa Pilipinas ang babaeng yan.” sagot ni Amy.

“What do you mean?”

“Baka nag aborad na siya at hinayaan na lang niya si Richard sa yo.?”

“Hmmm, may pont ka diyan at para malaman ko yan alam ko na kung sino ang dapat ko puntahan. Mabuti naman at minsan minsan at gumagana yan nangangalawang mong utak.” sabi nito kay Amy.

“Pareho lang tayo girl na nangangalawang ang utak. Ikaw nga di mo iyon Naisip eh.”

“Oo na ikaw na ang tama. Sige aalis na ako may pupuntahan pa ako.”

Umalis na ng coffee shop si Tiffany at iniwan si Army. Hinabol na lang ng tinggin ni Army si Tiffany, “Tsk, girl, hindi mo pa rin makuha si Richard kahit wala na si Maya sa kanya,” piping sabi ni Army sa papalayong si Tiffany.

——–

“Hello tito Vicvic.”

“Tiffany, what a surprise.”

Lumapit naman si Tiffany sa tito niyang at yumakap at humalik dito. Ito ang bunsong kapatid ng ama niya. Binata pa ito sa edad na 35 years old. Marami ang nagkakagusto dito pero di niya alam kung bakit hangga ngayon ay binata pa din ito. Kapag tinatanong niya ito lagi sinasabi nitong hihintayin pa daw niya maging malaya ang babaeng kanyang minamahal.

Mabait ito sa kanya. Ramdam na ramdam niya ang pagmamahal nito sa kanya bilang pamangkin. Sabi nito lagi na marami silang pagkakahawig ng babaeng mahal niya. Pero hindi ibig sabihin noon na mahal siya nito na higit pa sa isang pamangkin. Kaya naman naging komportable siya dito. Alam niyang walang malisya ang pagmamahal at pagiging sweet nito sa kanya.

“Ano kailan ng pamangkin ko. Masama na naman ang loob mo sa magulang mo?”

“No tito. Iba ang pakay ko sa yo eh. Pero sana pagbigyan mo ako ha. I need your help. Meron akong hinahanap na babae. Palagay ko ay nakalabas na siya ng bansa.”

“Hmmmm, why do you need to find her?”

“Nagkatampuhan kasi sila ng boyfriend niya na friend ko. Kaya gusto ko siyang hanapin.”

“Bakit ikaw ang hahanap sa kanya?”

“Kasi kasalanan ko kung bakit sila nag-away eh. Nagselos siya sa akin dahil nakita niya ako naka-akap sa boyfriend eh.”

“Oh bakit ka ba naka-akap sa boyfriend niya.”

“Nakita ko kasi iyon isa kong stalker kaya para makaiwas niyakap ko boyfriend niya. Ayon ang tagpo nakita niya kaya ayun umalis at di na nagpakita sa boyfriend niya.” madramang sabi ni Tiffany sa tiyuhin niya. “Sana maniwala si tito.” bulong ni Tiffany.

“May sinasabi ka ba Tiffany?

“Wala po tito.”

“Akala ko kasi may sinasabi ka eh. Kelan ba siya umalis at ano ang pangalan niya.? Tanong ng tito nito habang kung ano-ano command ang pinipindot nito sa computer. May mataas na posisyon sa Immigration ang tito Vicvic niya.

“Puede mo po bang tingnan sa system ninyo kung meron Maya dela Rosa lumabas ng bansa mula Feb 14 hangga sa ngayon.” sabi ni Tiffany sa tiyuhin.

Pagka type ng pangalan ni Maya ay may kung ano pa itong command na pinindot sa computer niya at sa loob lang ng ilan minuto ay bumalaga na sa screen ng computer nito ang pangalan n Maya ay ang araw na umalis ito patungo Cambodia.

“Bingo.”

“Wow, sabi ko na ba ikaw ang makakatulong sa akin eh.” Binasa ni Tiffany ang nakalagay sa screen ng tiyuhin.

Name: Maya dela Rosa
Departure to Combodia: March 1, 2013.

“Thanks tito…kaya ikaw ang paboritong tito…di lang mabait guapo pa.”

“Hus nambola pa ito. Iyon lang ba ang kailangan mong malaman?”

“Ah eh…malalaman mo din po ba kung nasa Cambodia pa siya?”

“There is only one thing to find it out?”

“How?”

Ma tinawagan sa telephono si Vicvic.

“Thank you. I can really relay on you. I owe you one. Yeah bye.”

“So, sino iyon kausap mo.”

“Kaibigan ko iyon sa immigration sa Cambodia naka base. Ayon sa records nila nasa bansa pa nila si Maya.”

“Thank you tito. Halika I will treat you for a lunch.”

———

Two days after nilang magusap ng tiyuhin niya ay umalis na si Tiffany patungo Cambodia. Di siya mapakali habang sakay siya ng eroplano.

“Humanda ka Maya, sisiguraduhin ko na di ka na makakabalik kay Richard kahit kelan. Aalisin kita sa landas ni Richard.”

Lumapag na ang eroplano niya sa Cambodia. May tinawagan siyang tao.

“Hello, I just arrive. Are you ready for your job?”

“Yes boss. My friend in the Philippines told me what do you want.”

“Good. I see you later at the coffee shop of the hotel I’m staying.”

“Yes boss, I will be there at 2:00 PM sharp.

“Ok….”

Pumara na s Tiffany ng taxi at nagpahatid sa tutuluyan hotel nito. Nagpahinga muna si Tiffany dahil maaga pa naman para sa pagkikita nila ng kausap niya.

Nagising si Tiffany ng 1:30 ng hapon. Nag-ayos na siya at noon natapos ay nag derecho ng coffee shop ng hotel. D nagtagal ay dumating na ang kausap niya.

“Ms. Ramos? ‘

Tumingin si Tiffany noon bigla may tumawag sa kanya. “Yes?”

“I’m Valentin Reyes, friend of Marty Santos.”

“Hello, please have a sit. Why don’t you order coffee first then let’s get down into business.”

“As you wish, boss.” Tumayo na si Val para mag order bg coffee,

“Val,” tawag nito at sabay abot ng pera dito pa sa pambayad sa kape oorderin nito.

Noon nakabalik na si Val, hindi na ito nagpaligoy ligoy pa.

“Here’s the picture of the person I want you to look for me. Inform me ASAP once you got information about her.”

“Ok boss no problem.”

Pagkatapos makipag usap ay iniwan na ni Tiffany ang kausap niya. Pabalik na sana siya sa kuarto niya nang mag ring ang celphine niya.

Calling papa….

“Pa…”

“Tiffany anak nasa Cambodia ka nga ba? Iyon kasi ang sabi ng mga maids dito sa bahay noon hinanap ka namin.”

“Yes, Pa nandito po ako sa Cambodia pero di naman po ako magtatagal dito eh.”

“It’s alright iha…you can stay there as long as you want. Nothing to worry but…”

“But what pa…?”

“Since you are there already can you visit our mall there and your Auntie Anna.”

“Auntie Anna is here also?”

“Yes, isa sa mga hospital diyan sa Cambodia connected ang Auntie Anna mo.”

“Ok I will give her a surprise visit and regarding sa mall natin. Kahit di po ninyo sabihin I will do it po. I’m planning for a surprise visit para naman po malaman natin if they are doing there job.”

“That’s my daughter. So just tell me if you need more cash and I will wire you ASAP.”

“I will Pa.”

“Ok you take care of yourself there. And remember we love you.”

Napa smirked si Tiffany sa sinabi ng ama niya na mahal siya ng mga ito. “Bye Pa, I have to hang up na po. Nandito na po iyon inarkila kong sasakyan.”

“Ok iha…bye.”

———

“Arthur kailangan ko na bumalik ng Pilipinas. Baka ma over stay pa ako dito sa Cambodia.”

“Ano ka ba, baka mamaya di ka pa fit to travel at may mangyari na naman diyan sa inaanak ko.”

Maya rolled her eyes.

“Naayos ko na ang papers mo. Ginawa ko na one month iyon stay mo dito sa Cambodia. So it means meron ka pang one week to stay here. Para mag relax at mag enjoy. Tiyak ko pag uwi mo ng Pilipinas ay stress ka na naman. Lalo na pagnakita na ulit kayo ng ama niyan dinadala mo.”

“I missed him, sa totoo lang. Gusto ko na talagang mag usap kami para magkalinawan. Pero natatakot ako. What if…totoo iyon nasa video at newspaper? What if wala na pala ako babalikan talaga?”

“Hindi mo yan malalaman kung di mo haharapin ang katotohanan.”

Napabintonghininga si Maya. “Ewan ko ba Arthur, natatakot at kinakabahan ako,”

“Hay naku, tama na nga yan at baka maapektuhan na naman yan pagbubintis mo,. Tara mag shopping na lang tayo.”

——-

Pinuntahan naman ni Tiffany ang tiyahin niyang Doctora sa hospital na tinuran ng ama niya. Tiyak na magugulat ito pagnakita siya. Maliit pa siya noon huli silang magkita nito. Kung saan-saan kasi ito pinadadala ng hospital na pinagtratrabahuhan nito. Isag magaling na ob-gyne ang tita niya,

“Hi, good morning. Is Doctora Ramos busy rght now?”

“Do you have an appointment with her ma’am?”

“No, I’m her niece and I want to surprise her, if it’s ok?”

“Oh…I see. You can go her office now. She is not busy at the moment,”

“Thank you.”

Knock…knock…

“Come in…”

Pumasok si Tiffany. Pero wala sa loob ng kuarto niya ang tita niya, nakarinig siya ng lagaslas ng tubig sa loob ng cr. Tiyak ang tita niya iyon. Kaya naupo muna siya sa silya nito at nagbuklat ng mga folders na nasa ibabaw ng mesa nito. Sa kabubuklat niya isang folder ang umagaw ng attensyon niya. Kinuha niya ito at binasa.

Nanlaki siya sa nabasa niya. “Oh no! Hindi ito maaari….hindi ito totoo.” bulong ni Tiffany sa sarili niya. Dali dali niya kinopya ang address na nakalagay doon saka nag ayos ng sarili. Di nagtagal lumabas ang tita niya sa cr at ganun na lang ang pagkagulat nito sa pag kakita niya naka upo siya sa upuan nito.

“Tiffany darling is that you?”

“The one and only tita.”

“My gosh, dalagang dalaga ka na. Mas maganda ka sa personal kesa mga picture mo nakikita ko sa fb mo.”

Inakap ito ng mahipit ng Tita Anna niya. Bukod sa tito Vicvic niya, ang titta Anna rin niya ang masasabi niyang totoong nagmamahal sa kanya. Si Tita Anna niya ang nagiisang kapatid na babae ng daddy niya.

“Kelan ka pa dito?”

“Kahapon lang po. At noon tinawagan ako ni Papa na dito raw kayo naka base, tueang tuwa ako. Kaya eto maagang-maaga ay dinalaw ko po kayo.”

“Ang sweet talaga ng pamangkin ko. Kaya mahal na mahal kita at pinakaborito sa lahat ng pamngkin ko.”

“Kaya nga po nagseselos na iyon iba kong pnsan eh.”

“Ah don’t mind them. Tara kain tayo sa labas, my treat.” sabi ng tita Anna niya.

“I loved too. Pero di po ba kayo busy. I see ang daming folders dito sa table mo. Meron ka pang pinay na pasyente eh.” sabi nito sa tiyahin niya.

“Ah for filing na yan mga records na yan. As for my pinay patient, si Maya dela Rosa siya mabuti na lang at nadala agad siya dito ng kaibigan niya. Kung hindi baka nawala ang kambal niya.”

“Kambal ang anak niya???” tanong ni Tiffany.

“Oo bakit, kilala mo ba siya? “

“Hindi po.” pagkakaila niya.

“Kamusta kayo ng boyfriend mo. Kayo rin pala ang nagkatuluyan dalawa ng childhood crush mo.”

“Tita, di ko alam na may pagka tsismosa ka rin pala. Hahaha.”

“Ano ka ba, nabasa ko kasi iyon sa newspaper. I think two weeks ago lang iyon.”

Alam ni Tiffany kung ano iyon sinasabi ng Tita niya. Iyon iyong pinalagay niya sa society column ng newspaper nila. Iyon din ang dahilan kung bakit siya sinaktan noon ng grabe ni Richard.

“Halika na nga tita kumain na lang tayo at nagugutom na ako,”

Habang umoorder ang tita niya ng pagkain nila. Nagpadala si Tiffany ng text kay Val para sabihin dito na aksidente nakita na niya ang pinahahanap niya dito. Kaya move to next step na sila. Ang subaybayan ang bawat galaw nito. Binigay din ni Tiffany ang address kung saan nakatira si Maya sa Cambodia.

“Humanda kaya Maya…mas lalo dapat ka mawala sa buhay ni Richard. Di ako makakapayag na malaman niya na nagdadalangtao ka at kambal pa ang magiging anak ninyo. Hindi ko kayo hahayaan lumigaya. Richard is mine. Mine alone.” sabi ni Tiffany sa isip niya.

——————